FAOS SAMADHI 2

Εναλλακτικος χωρος αναζητησης και θεραπευτικων τεχνων.

Εργαστηρι Αυτογνωσιας.

Ολιστικες ψυχοθεραπευτικες προσεγγισεις μεσω της Βοτανικης Ιατρικης, του Διαλογισμου, της Μεταφυσικης, της Ανθρωπολογιας, της Νεας Φυσικης και της Νεας Ενεργειας.

Κάπου στα βάθη της γενετικής μας μνήμης, βρίσκεται η γνώση του σύμπαντος και των κόσμων, όπου η ζωή είναι απαλλαγμένη από την αυταπάτη του χρόνου και του χώρου.

Όπως ακριβώς είχε προγραμματιστεί μέσα μας για να επαναφυπνιστεί την τέλεια στιγμή, έτσι τώρα προσκαλεί την προσοχή μας.

Έχουμε ένα σκοπό πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορέσαμε ποτέ να φανταστούμε.

Ο σκοπός αυτός ζητά να τον αναγνωρίσουμε τώρα και ζητά επίσης να αποκόψουμε τα κυκλώματα που μας συνδέουν με τα πρότυπα σκέψης και τα άχρηστα συναισθήματα τα οποία μας κρατούν δέσμιους στην αυταπάτη και στη σύγχυση των κατώτερων βασιλείων.

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Πραγματικη υγεια σημαινει εσωτερικη υγεια. / Osho





Υπάρχουν τώρα Δάσκαλοι που λένε,


΄΄Ό,τι θέλεις θα το αποκτήσεις μέσω του διαλογισμού.  Θα έρθουν χρήματα.  Ζήτησε κάτι σε βαθύ διαλογισμό και αυτό θα συμβεί.΄΄


Μιλάνε δηλαδή στη γλώσσα των επιθυμιών σου.  Η αλήθεια είναι το αντίθετο ακριβώς.  Αν ρωτήσεις εμένα, αν διαλογίζεσαι πραγματικά, θα αποτύχεις στη ζωή, θα αποτύχεις τελείως.  Αν έχεις επιτυχίες, ακόμη κι οι επιτυχίες εκείνες θα εξαφανιστούν, διότι ο διαλογισμός θα σε κάνει να είσαι τόσο χαλαρωμένος, τόσο μη-βίαιος, τόσο γεμάτος αγάπη, τόσο μη ανταγωνιστικός, μη-εγωιστής, που τι να σε νοιάζει η επιτυχία;


Ο διαλογισμός θα σε κάνει τόσο χαρούμενο που τι να σε νοιάζει το αύριο;  Ποιος θέλει να ρισκάρει το σήμερα για το αύριο;


Ο διαλογισμός θα σε κάνει εσωτερικά πλούσιο, οπωσδήποτε.  Εσωτερικά, θα γίνεις εκστατικός, εξωτερικά όμως δεν μπορεί να υπάρξει εγγύηση ότι θα γίνεις πλούσιος, ότι θα γίνεις επιτυχημένος, ότι θα γίνεις πολύ υγιής, ότι δεν θα σου συμβεί καμιά αρρώστια.  Όλα αυτά είναι σαχλαμάρες!


Ο Μαχάρσι Ραμάν πέθανε από καρκίνο, ο Ραμακρίσνα Παραμαχάνσα πέθανε από καρκίνο.  Μπορείς να βρεις πιο σπουδαίους διαλογιστές;  Ο Τζ. Κρισναμούρτι υποφέρει από πολλές αρρώστιες΄ υποφέρει από έντονο πονοκέφαλο εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια.  Ο πονοκέφαλος είναι τόσο έντονος που θέλει καμιά φορά να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο.  Μπορείς να βρεις μεγαλύτερο διαλογιστή;  Μπορείς να βρεις άλλον μεγαλύτερο ζωντανό βούδα;  Αν υποφέρει από πονοκέφαλο ο Τζ. Κρισναμούρτι, αν ο Ραμάν Μαχάρσι πέθανε από καρκίνο, αν ο Ραμακρίσνα πέθανε από καρκίνο, νομίζεις ότι ο διαλογισμός θα σου δώσει υγεία;  Πράγματι θα σε κάνει κατά κάποιο τρόπο πιο υγιή και πιο πλήρη, αλλά μόνο κατά ένα τρόπο πολύ εσωτερικό.


Βαθιά μέσα σου θα είσαι πλήρης, βαθιά μέσα σου θα υπάρχει εσωτερική πνευματική υγεία.


Ο Ραμάν πεθαίνει από καρκίνο, αλλά τα μάτια του είναι γεμάτα από χαρά.  Πεθαίνει γελώντας.  Αυτό είναι πραγματική υγεία.  Μέσα σε βαθιά αγωνία βρίσκεται το σώμα του, εκείνος όμως είναι ένας απλός παρατηρητής.  Αυτό είναι διαλογισμός.

osho




Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Κατάθλιψη: όχι, δεν είναι ασθένεια





Φυσικά και δικαιούσαι να παραιτηθείς, να είσαι θλιμμένος, να θέλεις να δραπετεύσεις αυτή την ηλίθια πραγματικότητα που ζούμε ως κοινωνία. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου γι’ αυτό ή να προσπαθήσεις να τον  «διορθώσεις» με θεωρίες «αγάπης και φωτός» που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αληθινή ζωή!

Τι νόημα έχουν οι θεωρίες όταν δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει το επόμενο σου γεύμα, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με κανέναν, όταν έχεις τόσο θυμό μέσα σου, όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, όταν τίποτα δεν έχει καμία σημασία πια; Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οραματιστείς «κάτι θετικό», όταν όλες οι εικόνες που έρχονται κατακλυσμιαία στο νου σου είναι εικόνες φρίκης, καταστροφής, ματαιότητας και απόρριψης; Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι και που μπορείς να ανεχτείς είναι κάποιον εξυπνάκια να σου λέει να είσαι αισιόδοξος, να «βλέπεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής». ΔΕΝ υπάρχει φωτεινή πλευρά! Συνειδητοποίησέ το, αποδέξου το! Κυλιέσαι στα σκατά και στριφογυρίζεις χαοτικά γύρω από αρνητικές διαδικασίες σκέψης. Αυτό είναι μόνο!

Προσπαθώντας να το πολεμήσεις, να το αλλάξεις ή όταν ανέχεσαι χαζές συμβουλές, το μόνο που καταφέρνεις είναι να βυθίζεσαι όλο και περισσότερο προς τον πυθμένα. Κατάλαβε ότι αυτό που προβάλλεις στους άλλους είναι αυτό ακριβώς που φοβούνται να δουν στον εαυτό τους. Είναι τόσο απλό! Θέλουν να «βγεις» από αυτή την κατάσταση γιατί δεν τολμούν εκείνοι να βρίσκονται μέσα. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε έναν «καταθλιπτικό εαυτό», μια αίσθηση ματαιότητας, μια σκοτεινή, πυκνή πλευρά του εαυτό μας που οι περισσότεροι τρέμουν να αναγνωρίσουν ή να παραδεχτούν. Απομυθοποίησε τις λέξεις που το σύστημα σου επιβάλλει.

Το να βυθίζεσαι στην κόλαση, ξέροντας ότι δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ διέξοδος, δεν είναι ευχάριστη υπόθεση. Μόνο όσοι έχουν τολμήσει να επιτρέψουν την αποσύνθεση του εαυτού τους – και το εννοώ ολιστικά και κυριολεκτικά – γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι, γιατί μόνο αυτό έχουν δημιουργήσει τον εαυτό τους από την αρχή, κυριολεκτικά από τις στάχτες τους. Αλλά, δεν βρίσκεσαι ακόμα εκεί, είναι ανώφελο να σκέφτεσαι τη δημιουργία.

Αν ενταχθείς σε ψυχοθεραπεία για να «θεραπεύσεις» τον εαυτό σου, τον έχεις εξ’ ορισμού καταδικάσει. Αν πάρεις κάτι (υποκατάστατο) για να σε βοηθήσει «να ξεχάσεις», απλά βυθίζεσαι περισσότερο, όταν ακριβώς πίστευες πως έχεις πιάσει πάτο. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να «βγεις» από την κατάθλιψη. Δεν «βγαίνεις»! Βυθίζεσαι όλο και περισσότερο, όσο χρειάζεσαι! Κανείς δεν βρίσκεται εκεί που είσαι εσύ. Κανείς δεν σε καταλαβαίνει. Είσαι μόνος! Η τυραννία του νου σου είναι δυσβάστακτη και εξουθενωτική και ΑΥΤΟ ακριβώς είναι που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις: γυμνός, με ευθύτητα και ακριβώς όπως είσαι!

Δεν υπάρχουν θεραπείες γιατί δεν είσαι άρρωστος! Είσαι φυσιολογικός και αυτό που περνάς είναι απόλυτα φυσιολογικό επίσης. Δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής γιατί εδώ ακριβώς χρειάζεται να βρίσκεσαι. Δεν υπάρχει κανείς μαζί σου γιατί χρειάζεται να βρεθείς με τον εαυτό σου.

Ξέχασε όλες τις προϋποθέσεις και τις ιδέες σου, όλες τις προηγούμενες θεωρίες και απόπειρες να ζήσεις. Τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτή την άβυσσο, αυτό το απόλυτο σκοτάδι που φαίνεται να διαρκεί για πάντα. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, τα πράγματα φαίνονται ότι χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο. Δεν υπάρχει ελπίδα; Όχι! Πέταξε και την ελπίδα. Είναι απλά η παρηγοριά του ανόητου. Μην στηρίζεσαι σε τίποτα που είναι ψεύτικο και προσωρινό. Μην προσπαθήσεις να βρεις το «χάπι» που μόνο θα επιμηκύνει το λάκκο και το κενό.

Σε έχουν παραπλανήσει, όλοι έχουν παραπλανηθεί. Η κατάθλιψη δεν είναι αρρώστια. Είναι διαδικασία από-προγραμματισμού και αποσύνθεσης, η οποία πονάει και είναι δύσκολη. Έχει ονομαστεί και καταχωρηθεί ως ασθένεια, την οποία χρειάζεται «να θεραπεύσουμε», για να ΜΗΝ εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, για να δειλιάζουμε από την εμπειρία η οποία θα μας φανερώσει όλα όσα χρειάζεται να δούμε, να χρησιμοποιήσουμε και να είμαστε.

Ο καθένας βιώνει την κατάθλιψη με τον δικό του τρόπο. Δεν είναι ένας κατάλογος συμπτωμάτων που μπορείς να εναρμονιστείς με αυτόν για να χωρέσεις στο κουτί που βάλανε μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις βιβλία για την κατάθλιψη, δεν θα σου φανερώσουν τον εαυτό σου. Θα σε δελεάσουν να προσπαθήσεις να «φορέσεις» τα συμπτώματα καθώς και να τσιμπήσεις στην αναγκαιότητα μας «θεραπείας», με τα οποία το σύστημα σε αποπλανά.

Περισσότερο από όλα, όταν βρίσκεσαι σε αυτήν την κατάσταση ύπαρξης, θέλεις να δραπετεύσεις ή να φύγεις από τη ζωή εντελώς. Έχεις κουραστεί να παλεύεις, έχεις κουραστεί να προσπαθείς, να πέφτεις και να σηκώνεσαι απρόθυμα ξανά… τα ξέρω. Έχεις παρατεταμένες στιγμές, ώρες και μέρες, μέσα στις οποίες τίποτα δεν έχει σημασία, τίποτα δεν αξίζει και τίποτα δεν βγάζει νόημα. Θέλεις να σε αφήσουν όλοι απόλυτα μόνο αλλά ταυτόχρονα καίγεσαι για αληθινή συμπόνια και κατανόηση. Οι μέρες μοιάζουν ατελείωτες και νοιώθεις σαν μόλυβδος, εντελώς ανίσχυρος να μετακινήσεις είτε το σώμα είτε το νου σου.

Το μόνο σου λάθος είναι να απορρίψεις τον εαυτό σου μέσα σε όλο αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ σου λάθος! Η απόρριψη σε οδηγεί στο ψέμα. Δεν «είσαι καλά»! Να λες στον εαυτό σου την αλήθεια. Με τον εαυτό σου να είσαι απόλυτα ειλικρινής. Μόνο αυτό χρειάζεται να κάνεις!

Όσο κι αν διαρκέσει, όσες κολάσεις κι αν επισκεφθείς ή χαθείς μέσα τους, όσο κι αν ο νους σου βασανίζει την ίδια την ύπαρξή σου, χρειάζεται να επιτρέψεις και να αποδεχτείς. Δύσκολες λέξεις για να τις κατανοήσεις αρχικά… Να επιτρέψεις την καταστροφή; Αυτό ακριβώς! Να αποδεχτείς τον αρνητικό, παθητικό, αποτραβηγμένο εαυτό που έχει παραιτηθεί, που δεν έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε; Ναι, απόλυτα και χωρίς όρους!

Δεν μπορείς να μοιραστείς αυτόν τον εαυτό με ΚΑΝΕΝΑΝ, ειδικά όχι με την οικογένειά σου, όσους είναι γύρω σου, οι οποίοι τρέμουν αυτό που αντικρίζουν και ζουν μαζί σου. Μπορείς μόνο να τον μοιραστείς με κάποιον που έχει βρεθεί εκεί και έχει βγει… κάποιον που δεν σε λυπάται και μπορεί να “περάσει μέσα” από τον καταθλιπτικό σου εαυτό, χωρίς να σταματά εκεί από φόβο. Μπορείς να εκμυστηρευτείς μόνο σε κάποιον που γνωρίζει τα σκοτεινά σοκάκια, που έχει αντιμετωπίσει τους δαίμονες του δικού του νου και έχει επιζήσει για να το διηγηθεί. Κάποιον που γνωρίζει πώς βγήκε, πώς επέζησε και έχει γίνει πιο δυνατός μέσα από αυτή τη διαδρομή.

Για άλλη μια φορά, το να αντιμετωπίζεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες, δεν είναι βόλτα στα σύννεφα. Επίσης, φαίνεται να διαρκεί αιώνια. Θα συμβεί ακριβώς αυτό αν το πολεμάς! Θα συμβεί αν πιστεύεις ότι η λύτρωση θα έρθει έξωθεν! Θα συμβεί αν νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο έλεος του νου σου ή ότι αυτή η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεσαι είναι η μόνη που υπάρχει. ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙΣ και τη στιγμή που θα το αποδεχτείς αυτό και θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να εξερευνήσει ΑΥΤΗΝ την πραγματικότητα, είναι η στιγμή που ξεκινάς το ταξίδι σου προς την έξοδο, σε άλλες πραγματικότητες, και στην κατάκτηση του ίδιου σου του νου!




.
 

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

H μεγαλύτερη παρηγοριά που μπορείς να δώσεις σε μια πληγωμένη καρδιά είναι μια μεγάλη, άνευ όρων, σιωπηλή … ΑΓΚΑΛΙΑ


Πως να παρηγορήσεις κάποιον και 9 άστοχες ατάκες που συνήθως λέμε.





Πολλές φορές, προσπαθώντας να παρηγορήσουμε κάποιον φίλο ή αγαπημένο όταν τον βλέπουμε προβληματισμένο ή θλιμμένο λέμε κάποιες εξαιρετικά άστοχες ατάκες που όχι μόνο δεν δίνουν καμιά παρηγοριά, αλλά μπορεί να τον κάνουν να αισθανθεί ακόμα χειρότερα, έστω κι αν προσποιηθεί ότι χαμογελάει με αυτό που ακούει.



Μη στεναχωριέσαι...


Μία από τις πιο φοβερές εκφράσεις είναι το “Μη στενοχωριέσαι”. Όταν κάποιος είναι στενοχωρημένος, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να τον προστάξεις να κάνει το αντίθετο. Εάν ήταν στο χέρι του, φυσικά δεν θα ήταν στεναχωρημένος. Η θλίψη είναι αποτέλεσμα μιας ερμηνείας ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης. Μια πολύ καλύτερη προσέγγιση λοιπόν θα ήταν η ερώτηση “Τι σε στεναχώρησε;” Και αφού σου απαντήσει, μπορεί ενδεχομένως να προσπαθήσεις να του δώσεις μια άλλη οπτική στην ερμηνεία του γεγονότος ή της κατάστασης.


Μην κλαις…


Μα πως σου ήρθε να πεις κάτι τέτοιο; Το ότι κλαίει κάποιος είναι υπέροχο! Αποφορτίζεται ο πόνος, εκτονώνει τα συναισθήματά του, εκφράζει τη θλίψη του, καθαρίζει τα μάτια του… κι εσύ του λες να μην τα κάνει όλα αυτά; Οι σύγχρονες μελέτες συμπεραίνουν ότι το κλάμα είναι τόσο ευεργετικό για τον οργανισμό, όσο και το γέλιο. Όπως δεν θα έλεγες λοιπόν σε κάποιον να πάψει να γελάει, έτσι δεν υπάρχει κανένας λόγος να στερήσεις τις ευεργετικές ιδιότητες του κλάμματος από τον αγαπημένο σου. Αντίθετα, μπορείς να του πεις “Κλάψε, σου κάνει καλό” “Κλάψε ελεύθερα” Και εάν θέλεις πραγματικά να του συμπαρασταθείς, κάθισε δίπλα του σιωπηλός και κράτα του το χέρι ή απλά στάσου κοντά του.


Μην κάνεις έτσι…


Βλέπεις κάποιον που τον έχει πάρει υπερβολικά από κάτω ή αντίθετα τον βλέπεις να αντιδρά σαν “τρελός” σε μια κατάσταση. Εάν του πεις “μην κάνεις έτσι” είναι σαν να του λες “σε παρακαλώ δεν με πείθεις ακόμα, βούλιαξε λίγο περισσότερο στη μιζέρια σου”. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να αντιμετωπίζεις το σύμπτωμα. Και η αντίδραση είναι απλώς το σύμπτωμα μιας αιτίας. Αυτό που χρειάζεται είναι συμπαράσταση και όχι άλλη μια εντολή καθησυχασμού.


Που να δεις εγώ τι έπαθα…


Αυτή είναι ίσως η πιο ανατριχιαστική ατάκα απ’ όλες. Σου εξιστορεί κάποιος το πρόβλημά του… τον ακούς… και η μοναδική σου απάντηση είναι “Α, αυτό δεν είναι τίποτα, που να δεις εγώ τι έπαθα”. Εκείνη τη στιγμή είναι σαν να λες “Ξέρεις, δεν με ενδιαφέρει καθόλου η ιστορία σου, καλύτερα άκουσε τη δική μου. Είναι πιο ενδιαφέρουσα!” Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν δεν υπάρχει καμιά παρηγοριά και καμία υποστήριξη σε αυτή τη στάση. Πολλές φορές και μόνο το να ακούσεις κάποιον να λέει το πρόβλημά του είναι αρκετό για να τον κάνεις να αισθανθεί καλύτερα.


Τι λες βρε παιδί μου; Εγώ μια μέρα…


Είναι το ίδιο με το “Που να δεις εγώ τι έπαθα”, λίγο πιο εξευγενισμένο, αλλά και σε αυτή τη περίπτωση φροντίζεις όχι μόνο να μην τον παρηγορείς, αλλά να του δείχνεις και την αδιαφορία σου επιπλέον.


Όλα θα πάνε καλά…


Μέντιουμ είσαι; Κάποιος ανησυχεί για κάτι που αφορά το μέλλον. Το να του πεις “Όλα καλά θα πάνε” δεν έχει κανένα νόημα, εκτός κι αν πράγματι είσαι απόλυτα πεπεισμένος για αυτό. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να αισθανθεί καλύτερα ή να ηρεμήσει ακούγοντας αυτή τη φράση. Και εάν την πρώτη φορά πιάσει, τη δεύτερη θα σου πει “έτσι λες συνέχεια” και αμέσως έχει εξουδετερώσει το περίφημο όπλο της παρηγοριάς. Είναι προτιμότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είτε να αλλάξεις θέμα συζήτησης ώστε να αποκολληθεί από την εικόνα του άγχους, είτε εάν έχεις τη δυνατότητα, να υπεισέλθεις στο αντικείμενο του μελλοντικού φόβου και να τον βοηθήσεις να απλοποιήσει τις υποτιθέμενες συνέπειες που σκέφτεται ότι θα υποστεί στην πιθανή αποτυχία του.


ΑΜΑΝ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ; (Και άλλα επιφωνήματα)


Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να υποστηρίξεις κάποιον άλλον, πόσο μάλιστα όταν μας είναι τόσο δύσκολο να υποστηρίξουμε πολλές φορές τον ίδιο μας τον εαυτό. Ωστόσο εάν χρειάζεται και πραγματικά θέλεις να στηρίξεις έναν φίλο ή έναν αγαπημένο, πρέπει να αποφύγεις με κάθε τρόπο να μπεις κι εσύ στην ιστορία του. Ο μόνος τρόπος να τον βοηθήσεις είναι να αποστασιοποιηθείς από το δικό του πρόβλημα και να μην εμπλακείς συναισθηματικά σε αυτό. Αλλιώς, το μόνο που θα συμβεί είναι ότι θα πέσετε σε κατάθλιψη και οι δύο και θα χρειάζεστε έναν τρίτο να σας παρηγορήσει. Επίσης, τα επιφωνήματα δηλώνουν την τραγικότητα της ιστορίας που ακούς. Ο άνθρωπος που στην εξιστορεί λοιπόν, ήδη βρίσκεται σε μια θυματοποιημένη θέση. Εάν του επιβεβαιώνεις διαρκώς την τραγικότητα της εμπειρίας του, είναι σαν να τον επιβραβεύεις και να τον ενθαρρύνεις περισσότερο στη θυματοποίησή του.


Αυτά έχει η ζωή…


“Σιγά… αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα και το πιο πιθανό είναι ότι θα σου ξανασυμβούν διότι αυτή είναι η ζωή” Πως θα αισθανόσουν αλήθεια εάν κάποιος σου απαντούσε έτσι καθώς του έλεγες τον πόνο σου; Η θα σου έρθει να τον πιάσεις με τις κλωτσιές ή θα θελήσεις να πηδήξεις από το παράθυρο. Προφανώς αυτά έχει η ζωή και προφανώς αυτά μπορεί να συμβούν στον καθένα, αλλά σίγουρα αυτό δεν λειτουργεί λυτρωτικά ή καθησυχαστικά. Οπότε βρες μια άλλη ατάκα.


Έλα μωρέ… εδώ άλλοι πεθαίνουν της πείνας (!!!)


Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να προσπαθήσεις να υποβαθμίσεις το πρόβλημα κάποιου αναδεικνύοντας άλλα σοβαρότερα προβλήματα. Τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι θλιμμένος ή πονάει, ζει τη δυνατότερη μορφή εμπειρίας που μπορεί να αντέξει εκείνη τη στιγμή. Είναι λοιπόν μεγάλη αδικία να του πεις ότι αυτό που περνάει δεν είναι τίποτα μπροστά σε προβλήματα άλλων ανθρώπων. Δεν μπορείς να πεις σε έναν πατέρα για παράδειγμα που απολύθηκε από τη δουλειά του και ανησυχεί πως θα συντηρήσει την οικογένειά του ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα από αυτό που περνάει ή φοβάται ότι θα συμβεί στο μέλλον. Είναι καλό να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας και να εκτιμήσουμε σωστά το μέγεθος του προβλήματος. Ωστόσο, τη στιγμή του πόνου, τίποτα άλλο, πέρα από αυτό που μας συμβαίνει, δεν έχει σημασία. Είναι πολύ προτιμότερο απλά να δηλώσεις την υποστήριξή σου και να προσπαθήσεις να βρείτε πιθανές λύσεις ή τρόπους αντιμετώπισης.


Πολλές φορές, η μεγαλύτερη παρηγοριά που μπορείς να δώσεις σε μια πληγωμένη καρδιά είναι μια μεγάλη, άνευ όρων, σιωπηλή … ΑΓΚΑΛΙΑ αφήνοντας την ψυχή σου να παρηγορήσει κατευθείαν την ψυχή του αγαπημένου σου.

  
 http://enallaktikidrasi.com/2013/10/pos-na-parigoriseis-kapoion-sou-kai-9-astoxes-atakes-pou-synithos-leme/#ixzz33KHLvTSf









.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Τι να μην λες ποτέ και τι θα ήθελε να ακούει κάποιος που αντιμετωπίζει αγχώδη διαταραχή ή κατάθλιψη.








1. Πάψε να αισθάνεσαι άσχημα.

2. Προσπάθησε περισσότερο.

3. Πήγαινε να διασκεδάσεις.

4. Κανείς δεν σου φταίει για ότι αισθάνεσαι.

5. Αφού δεν είσαι ευχαριστημένος γιατί δεν αλλάζεις τον εαυτό σου;

6. Δεν σου χρειάζεται βοήθεια από τον ψυχολόγο.

7. Μην πάρεις φάρμακα γιατί θα εξαρτηθείς από αυτά.

8. Σκέψου πιο ώριμα και πιο λογικά.

9. Δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω σε αυτή την κατάσταση.

10. Έτσι που το πας θα μας τρελάνεις όλους.

11. Δεν το περίμενα να είσαι τόσο αδύνατος-η.

12. Έλα … χαμογέλασε λίγο.

13. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να βλάπτεις τον εαυτό σου.

14. Τζάμπα βασανίζεσαι, δεν έχεις τίποτα.

15. Προσπάθησε να βρεις μια δουλειά ή κάποιο χόμπι.

16. Μια ζωή σε θυμάμαι να δημιουργείς προβλήματα.

17. Μπορεί να μην το κάνεις επίτηδες αλλά δεν αντέχω άλλο.





Τι θα ήθελε να ακούει κάποιος που αντιμετωπίζει αγχώδη διαταραχή ή κατάθλιψη.



1. Είμαι δίπλα σου και θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω με κάθε τρόπο.

2. Σ' αγαπώ.

3. Ενδιαφέρομαι πολύ για σένα και θέλω να καταλάβω αυτό που αισθάνεσαι.

4. Σε αυτή τη φάση της ζωής σου είναι απόλυτα φυσικό να νιώθεις άσχημα. Είναι βέβαιο ότι σε λίγο καιρό θα νιώθεις πολύ καλύτερα.

5. Μαζί θα το αντιμετωπίσουμε.

6. Είσαι πολύ σημαντικός-η για μένα.

7. Αν μου ζητήσεις κάτι θα το κάνω με χαρά.

8. Έχω εμπιστοσύνη σ' εσένα! Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις.



Μπακαλίδης Δημήτρης
 Κοινωνιολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος / babyradio.gr





.