Το απορρητο Φως της Μεταμόρφωσης του Κυρίου.

Στην Καινή Διαθήκη και κυρίως στα τέσσερα ευαγγέλια, έχουν καταγραφεί τα λόγια και τα έργα του Ιησού Χριστού του ιδρυτή της χριστιανικής θρησκείας. Κάθε ευαγγελιστής με το δικό του τρόπο παρουσίασε τα πιο αξιομνημόνευτα περιστατικά από τη ζωή του υιού του Θεού είτε αφηγούμενος τις προσωπικές του εμπειρίες είτε καταγράφοντας την μαρτυρία άλλων πρωταγωνιστών.

Η ζωή του Ιησού σηματοδοτείται από πέντε σπουδαία περιστατικά. Αυτά κατά σειρά συμβάντων είναι η Γέννηση, η Βάπτιση, η Μεταμόρφωση, η Σταύρωση και η Ανάσταση. Ο χριστιανικός κόσμος έχει δώσει ιδιαίτερη σημασία στο πρώτο και στο τελευταίο συμβάν, δηλαδή στη Γέννηση και στην Ανάσταση. Οι Ρωμαιοκαθολικοί μάλιστα και οι Προτεστάντες γιορτάζουν με ιδιαίτερη λαμπρότητα τη Γέννηση ενώ αντίστοιχα οι Ορθόδοξοι στην Ανάσταση του Χριστού.


Τα υπόλοιπα όμως περιστατικά δεν υπολείπονται καθόλου σε βαρύτητα και σημασία στην ανελικτική πορεία του Ιησού Χριστού. Πόσο μάλλον που σε δύο από αυτά, τη Βάπτιση και τη Μεταμόρφωση έχουμε και Θεοφάνια. Έχουμε δηλαδή την παρουσία του ίδιου του Θεού. Στη Βάπτιση εμφανίζεται το Άγιο Πνεύμα και ακούγεται η φωνή του Θεού αλλά αυτό γίνεται αντιληπτό μόνο από τον ίδιο τον Ιησού ενώ στη Μεταμόρφωση, ο Θεός παρουσιάζεται και τον αντιλαμβάνονται τρεις από τους μαθητές του Ιησού.


Και είναι πραγματικά σπουδαίο γεγονός από πολλές απόψεις. Αναλύοντας τα δεδομένα που αφηγούνται οι ευαγγελιστές, τόσο ένας Χριστιανός, όσο κι ένας μελετητής του Εσωτερισμού, θα ανακαλύψουν πολύ σημαντικά στοιχεία που αφορούν στην πίστη ή στην έρευνά τους.

Μια προσέγγιση του ευαγγελίου ως χρονικό της εποχής, μάς δίνει γρήγορα την εικόνα και την κατάσταση των ημερών εκείνων. Ο Ιησούς έχει ήδη ξεκινήσει το μεγάλο του έργο. Όμως, όπως συχνά έλεγε στους μαθητές του δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του. Διδάσκοντας λοιπόν και βοηθώντας τον κόσμο, απομακρύνθηκε από την Ιουδαία, επισκεπτόμενος τη Γαλιλαία και τη Δεκάπολη, περιοχές όπου υπήρχαν πολλοί εθνικοί κι ο έλεγχος του ιερατείου της Ιερουσαλήμ δεν ήταν τόσο μεγάλος. Ο Δάσκαλος πέρασε συνοδευόμενος από τους μαθητές του με ένα καΐκι στη βόρεια όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας, ξεκινώντας μια περιοδεία στην ευρύτερη περιοχή των χωριών της Καισαρείας του Φιλίππου.

Είναι μια περίοδος που ο Ιησούς έχει πραγματοποιήσει μεγάλα θαύματα ενώπιον πολλών και έχει αρχίσει να απευθύνει το κήρυγμά του σε μεγάλα πλήθη ανθρώπων. Τα νοήματα των λόγων του είναι τόσο υψηλά, που πολλές φορές είναι ακατάληπτα ακόμα κι από τον στενό κύκλο των δώδεκα μαθητών. Γι’ αυτό, πολλές φορές απευθύνεται στον απλό κόσμο μιλώντας με παραβολές. Σε μια ομιλία του μπροστά στους μαθητές και στο υπόλοιπο συγκεντρωμένο πλήθος, προανήγγειλε το θάνατο και την ανάστασή του.

Έξι μέρες μετά από την ομιλία αυτή (οκτώ κατά τον ευαγγελιστή Λουκά), ο Ιησούς διάλεξε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη κι ανέβηκαν σε ένα ψηλό βουνό για να προσευχηθούν. Τότε μπροστά στους μαθητές ο Ιησούς παρουσιάζεται με το πρόσωπό του να λάμπει σαν ήλιος και τα λευκά ρούχα του να αστράφτουν. Κοντά στον Ιησού εμφανίζονται κι αρχίζουν να συνομιλούν μαζί του ο Μωυσής κι ο Ηλίας• δυο σημαίνουσες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης.

Η εικόνα αυτή τάραξε τους μαθητές. Κι όταν φάνηκε πως οι συνομιλητές θα αποχωρίζονταν, τότε ο Πέτρος τόλμησε να παρέμβει και να προτείνει να φτιάξει μια σκηνή για τον καθένα τους. Μιλούσε σαστισμένος από το θέαμα μα προτού τελειώσει τη φράση του, ένα σύννεφο λαμπρό ήρθε από πάνω τους και τους σκέπασε. Μια φωνή ακούστηκε από αυτό να τους λέει:


«Αυτός είναι ο αγαπητός μου γιος, να τον ακούτε.»


Το γεγονός αυτό κατατρόμαξε τους μαθητές που έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Ο Ιησούς τους πλησίασε τότε και τους καθησύχασε. Ήταν πλέον μόνοι τους και πήραν το δρόμο της επιστροφής. Τους έδωσε εντολή να μην πουν σε κανένα από αυτά που είδαν μέχρι την ανάσταση του υιού του ανθρώπου από τους νεκρούς. Οι μαθητές αφού ξεπέρασαν τον τρόμο τους άρχισαν διάφορες ερωτήσεις. Οι δύο ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος αναφέρουν πως ζητούσαν επεξήγηση των γραφών για την έλευση του Ηλία και ο Ιησούς επαλήθευσε τις γραφές λέγοντάς τους πως ο Ηλίας ήρθε αλλά οι άνθρωποι του επιφύλαξαν άσχημο τέλος. Επισήμανε μάλιστα πως παρόμοια αντιμετώπιση θα είχε κι ο γιος του ανθρώπου.


Να πώς περιγράφει το περιστατικό ο ευαγγελιστής Ματθαίος:

Και μετά από έξι μέρες, ο Ιησούς παίρνει ιδιαιτέρως τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον αδερφό του Ιωάννη και τους ανεβάζει σε ένα ψηλό βουνό.


Και μεταμορφώθηκε μπροστά τους και έλαμψε το πρόσωπό του σαν ήλιος και τα ρούχα του έγιναν λευκά σαν το φως.


Και παρουσιάστηκαν σε αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν με αυτόν.
Απευθυνόμενος στον Ιησού είπε ο Πέτρος: «Κύριε, καλό είναι να μείνουμε εδώ. Αν θέλεις θα φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές• μία για σένα, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία.»

Κι ενώ μιλούσε ακόμα, ένα φωτεινό σύννεφο έριξε πάνω τους τη σκιά του και μια φωνή από το σύννεφο έλεγε:


«αυτός είναι ο αγαπημένος μου γιος στον οποίο εκδήλωσα την επιδοκιμασία μου. Να τον ακούτε.»


Όταν το άκουσαν οι μαθητές έπεσαν με το πρόσωπο στη γη και φοβήθηκαν πολύ.
Κι αφού πλησίασε ο Ιησούς τούς άγγιξε και είπε:


«σηκωθείτε και μη φοβάστε.»


Σηκώνοντας το βλέμμα τους δεν είδαν κανένα παρά μόνο τον Ιησού.


Κι ενώ κατέβαιναν από το βουνό, ο Ιησούς τους έδωσε την εντολή:
«μην πείτε σε κανένα για το όραμα μέχρι να αναστηθεί από τους νεκρούς ο γιος του ανθρώπου.»


Και οι μαθητές τον ρώτησαν:
«Γιατί λοιπόν λένε οι Γραμματείς ότι πρέπει να έρθει πρώτος ο Ηλίας;»

Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Ο Ηλίας θα προηγηθεί και θα τακτοποιήσει τα πάντα.
Σας λέω λοιπόν ότι ο Ηλίας ήρθε ήδη και δεν τον αναγνώρισαν αλλά του έκαναν ό,τι ήθελαν. Τα ίδια θα πάθει και ο γιος του ανθρώπου από αυτούς.»
Τότε οι μαθητές κατάλαβαν ότι τους μίλησε για τον Ιωάννη το Βαπτιστή.



Στη Μεταμόρφωση λοιπόν του Κυρίου παρουσιάζονται έξι πρόσωπα, κατέχοντας κύριο ή δευτερεύοντα ρόλο στα όσα διαδραματίζονται. Ο Ιησούς βρίσκεται στο κέντρο, όπου μεταμορφωμένος πλέον συνομιλούσε με το Μωυσή και τον Ηλία και κοντά τους παρευρίσκονται ως παρατηρητές οι τρεις μαθητές Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης. Δεν είναι τυχαία η σύνθεση αυτής της ομάδας. Κάθε πρόσωπο έχει την ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό στη Μεταμόρφωση του Λυτρωτή. Καταρχάς, γιατί παρουσιάζονται ο Μωυσής και ο Ηλίας; Είναι φυσικά και οι δύο τους πολύ σημαντικά πρόσωπα για το λαό του Ισραήλ και ο καθένας τους διαδραμάτισε πολύ σπουδαίο ρόλο στην εποχή που έζησε.

Ο Μωυσής ήταν ο άνθρωπος που ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το Θεό, έλαβε τους νόμους του και τους παρέδωσε στους Ισραηλίτες. Ο Ηλίας ήταν αυτός που εφάρμοσε το μωσαϊκό νόμο με τον πιο δυναμικό τρόπο και πάλεψε να εξυψώσει την ηθική στάθμη των συγχρόνων του βασιλέων. Και οι δυο τους, αν μελετήσουμε την Παλαιά Διαθήκη, βλέπουμε πως αξιώθηκαν να δουν το Θεό. Και οι δυο τους επίσης δεν είχαν φυσιολογικό τέλος όπως οι άλλοι θνητοί.

Ο Μωυσής έχει μάλιστα κι αυτός την εμπειρία της μεταμόρφωσης. Όμως πριν από τη μεταμόρφωσή του, πήρε κατ’ εντολή του Θεού μαζί του τρεις ακολούθους του, τον Ααρών, το Ναδάδ και τον Αβιούδ και 70 πρεσβύτερους κι ανέβηκε στο όρος Χωρήβ. Εκεί ο Μωυσής έκανε θυσία και με το αίμα από τα σφάγια ράντισε το λαό για να σφραγίσει τη Διαθήκη του Θεού με τον περιούσιο λαό Του. Ο Ιησούς Χριστός σε αντίθεση με το Μωυσή, θα είναι ο ίδιος που με το αίμα του θα σφραγίσει την Καινή Διαθήκη του Θεού προς την ανθρωπότητα.



Ο Μωυσής όπως αναφέρεται στο Δευτερονόμιο πέθανε μόνος του, και κανείς δεν έμαθε για την ταφή του. Για τους Ιουδαίους αυτό υποδηλώνει πως ο Μωυσής στην πραγματικότητα δεν πέθανε και πως ο Θεός τον κάλεσε κοντά του ως επιβράβευση για τον εκπληκτικό βίο που διήγε. Κάτι τέτοιο δεν ηχεί παράξενα στην ιουδαϊκή σκέψη μια και έχει προηγηθεί το περιστατικό του Ενώχ• ενός άλλου καταπληκτικού ανθρώπου που βρισκόταν τόσο κοντά στο Θεό που τον πήρε μαζί του στο ουράνιο βασίλειο.

Αργότερα παρουσιάζεται και ο Ηλίας με την ανάληψή του να έχει κι αυτός ένα εντυπωσιακό τέλος. Ένα πύρινο άρμα τον άρπαξε στους ουρανούς και την ώρα που ανυψωνόταν, ο Ηλίας έριξε τη μηλωτή του στο διάδοχό του Ελισαίο. Στην ιουδαϊκή παράδοση αναφέρεται πως ο Ηλίας θα προηγηθεί του Μεσσία κάτι που κατηγορηματικά επιβεβαιώνει ο Ιησούς προς τους μαθητές του.


Ότι δηλαδή, ο Ηλίας είχε ήδη έρθει ενσαρκωμένος ως Ιωάννης ο Βαπτιστής. Για το λόγο αυτό στη χριστιανική παράδοση ο Ηλίας επονομάζεται και Πρόδρομος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ορίσει τη γιορτή του κατά την ανατολή στον ορίζοντα του αστερισμού του Κυνός και η λατρεία του πανηγυρίζεται σχεδόν πάντα σε ομώνυμα εκκλησάκια σε κορυφές βουνών.


Ήταν λοιπόν κοινή πεποίθηση για τους Ιουδαίους πως ο Μωυσής και ο Ηλίας είχαν νικήσει το θάνατο γι’ αυτό και παρουσιάζονται ως συνομιλητές του Ιησού Χριστού. Ο Μωυσής αντιπροσωπεύει τον Γραπτό Λόγο του Θεού, ο Ηλίας τον Εφαρμοσμένο Λόγο Του και ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος ο Λόγος ενσαρκωμένος. Έτσι, στο όρος Θαβώρ η εβραϊκή παράδοση συναντά τον Χριστό που ετοιμάζει πλέον τη νέα οδό για ολόκληρη την ανθρωπότητα κι όχι μόνο για έναν περιούσιο λαό. Και ο νέος δρόμος θα χαραχτεί από τους τρεις μαθητές που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα.

Όμως γιατί επιλέχθηκαν αυτοί οι τρεις κι όχι κάποιοι άλλοι; Ποιος ήταν ο λόγος που ο Ιησούς επέλεξε από τους «δώδεκα» αυτούς τους συγκεκριμένους; Από τα λόγια των ευαγγελίων τεκμαίρεται πως υπήρχαν αρκετοί κύκλοι μαθητών. Ακόμα και ανάμεσα στους δώδεκα υπήρχε διαφορά. Η τριάδα αυτών των μαθητών φαίνεται πως αποτελούσε την εσώτερη ομάδα του Δασκάλου. Είναι οι πρώτοι μάρτυρες του μεγαλείου του Χριστού στο όρος Θαβώρ και οι πρώτοι που έμαθαν στο όρος των Ελαιών, στη Γεσθημανή, από τον ίδιο το Χριστό για την έλευση της ώρας του Υιού του Ανθρώπου.

Οι μελετητές του εσωτερισμού θα υποθέσουν πως και οι τρεις τους θα είχαν ιδιαίτερες ικανότητες. Τέτοιες, που θα τους έδιναν την ευκαιρία να μπορούν να παρακολουθήσουν τη Μεταμόρφωση όχι σε απλό φυσικό επίπεδο αλλά σε ανώτερα πεδία από το φυσικό. Και πραγματικά, αν ήταν να συμβεί κάτι καθαρά σε φυσικό και μόνο επίπεδο, τότε θα μπορούσαν να παρίσταντο όλοι οι μαθητές του Ιησού και όχι μόνο οι πρόκριτοι αυτών.


Άλλωστε η Μεταμόρφωση τι είναι;

Ο Χρυσόστομος ο Θεολόγος αναφέρει χαρακτηριστικά:

«…άνοιξε λίγο, όσο ευδόκησε, από τη θεότητά Του, και έδειξε στους μύστες το Θεό που ενοικούσε μέσα Του!»

Και πού έγινε η Μεταμόρφωση;

Σε ένα υψηλό όρος.

Ένας έμμεσος συμβολισμός για ένα πεδίο πέραν του φυσικού. Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως οι ευαγγελιστές δεν κατονομάζουν το όρος. Η επιτακτική ανάγκη των πιστών να προσδιορίσουν τη φυσική θέση του συμβάντος είναι που αναγκάζουν τη χριστιανική παράδοση να αναζητήσει το ιερό βουνό. Με ποιο τρόπο όμως οι μαθητές θα πετύχαιναν να δουν κάτι μη αντιληπτό από τις φυσικές αισθήσεις; Ένας από τους τρόπους που και στα ίδια τα ευαγγέλια αναφέρεται είναι η ιδιαιτέρως θερμή προσευχή.

Για τον Πέτρο δεν είναι και τόσο δύσκολο να φανταστούμε ότι θα μπορούσε να το πετύχει. Ήταν άνθρωπος με μεσογειακή ιδιοσυγκρασία, και παρουσιάζεται ως ο πρώτος μαθητής που κάλεσε ο Δάσκαλος όταν ξεκίνησε το έργο του. Είναι ο πρώτος που αντιλήφθηκε και δεν δίστασε να ομολογήσει πως ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας. Και η απάντηση του Ιησού έτσι όπως διασώζεται από το Ματθαίο είναι αυτή που του έδωσε στα επόμενα χρόνια την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των αποστόλων:

«Μακάριος είσαι Σίμωνα Βαριωνά (γιε του Ιωνά), γιατί αυτό δεν στο αποκάλυψε κάποιος θνητός αλλά ο ουράνιος Πατέρας μου. Κι εγώ σου λέω πως είσαι ο Πέτρος και πάνω στην πέτρα αυτή θα οικοδομήσω την εκκλησία μου στην οποία δεν θα έχουν εξουσία οι πύλες του Άδη. Και θα σου δώσω τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών και ό,τι δεσμεύσεις στη γη θα είναι έτσι και στους ουρανούς• ό,τι ελευθερώσεις στη γη θα είναι ελεύθερο και στους ουρανούς.» (Ματθ. ιστ’, 18 – 19).

Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης ήταν ο τρίτος κι ο τέταρτος αντίστοιχα μαθητής που κάλεσε ο Ιησούς κοντά του. Όταν έκανε την εκλογή των δώδεκα μαθητών, απέδωσε στα δυο αδέρφια το χαρακτηρισμό Βοανηργές που σημαίνει τα Παιδιά της Βροντής (Μάρκ. γ’, 17). Πολλοί αναλυτές αυτό το αποδίδουν στην εκρηκτική ιδιοσυγκρασία και τον υπερβολικό ζήλο που χαρακτήριζε τα δυο αδέρφια στα πρώτα χρόνια. Ο Λουκάς αφήνει μια αδιάψευστη μαρτυρία για αυτό, στο χωρίο όπου περιγράφει την αφιλόξενη στάση των Σαμαρειτών όταν αρνήθηκαν να υποδεχθούν τον Ιησού σε ένα ταξίδι του. Τα δύο αδέρφια τότε ρώτησαν τον Ιησού:


«Κύριε θέλεις να ζητήσουμε να κατεβεί φωτιά από τον ουρανό και να τους καταστρέψει όπως έκανε και ο Ηλίας;» (Λουκ. θ’, 54).


Φυσικά ο Ιησούς τους επέπληξε αυστηρά λέγοντάς τους πως ξέχασαν από ποιο πνεύμα καθοδηγούνται. Ο Ιάκωβος τελικά μαρτύρησε επί Ηρώδη του Αγρίππα περίπου το 44 μ.Χ. Ο Ιωάννης ήταν ο μαθητής «Ον αγάπα» ο Ιησούς, ο μοναδικός μαθητής παρών στη Σταύρωση του Κυρίου ο οποίος τότε του εμπιστεύτηκε τη μητέρα του την Παναγία. Χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους στυλοβάτες της πρώτης εκκλησίας της Ιερουσαλήμ.

Για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα, ο Γρηγόριος Παλαμάς είναι κάθετος όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο την αντιλήφθηκαν οι μαθητές. Αναφέρει στη σχετική Ομιλία του:

«Καθώς λοιπόν προσευχόταν με τον τρόπο αυτό, έλαμψε και φανερώθηκε με απόρρητο τρόπο εκείνο το απόρρητο Φως στους πρόκριτους από τους Μαθητές, για να δείξει ότι η προσευχή είναι πρόξενος της μακάριας εκείνης θέας, και να μάθουμε ότι με το να προσεγγίζουμε το Θεό με την αρετή και να ενώνεται ο νους μας με Εκείνον, βγαίνει μέσα μας και παρουσιάζεται η λάμψη εκείνη που προσφέρεται σε όλους και γίνεται ορατή σ’ αυτούς που με πραγματική αγαθοεργία και ειλικρινή προσευχή ανατείνουν αδιάλειπτα τον εαυτό τους προς το Θεό…

Ούτε λοιπόν γίνεται, ούτε απογίνεται, ούτε ακόμη περιγράφεται, ούτε και υποπίπτει στην αισθητική δύναμη το Φως της Μεταμόρφωσης του Κυρίου, αν και γίνεται ορατό στους σωματικούς οφθαλμούς και διαρκεί μόνον για λίγο και σε μικρή κορυφή του όρους. Αυτό βέβαια συνέβη, με τη μετάβαση από τη σάρκα στο πνεύμα την οποία υπέστησαν οι μύστες του Κυρίου μέσω της ανταλλαγής των αισθήσεων την οποία ενήργησε μέσα τους το Πνεύμα. Γι αυτό είδαν αυτό το απόρρητο Φως που τους χάρισε σε κάποιο μέτρο, η δύναμη του Θείου Πνεύματος. Αυτό δεν το γνωρίζουν όσοι σήμερα βλασφημούν τούτο το Φως, νομίζοντας ότι οι πρόκριτοι Απόστολοι είδαν το Φως της Μεταμόρφωσης του Κυρίου με την αισθητική και κτιστή δύναμή τους· και έτσι επιχειρούν να υποβιβάσουν σε κτίσμα όχι μόνο εκείνο το Φως, δηλαδή τη δόξα και τη βασιλεία του Θεού, αλλά και τη δύναμη του θείου Πνεύματος, μέσω της οποίας αποκαλύπτονται τα μεγαλεία στους άξιους.»


Η θεολογία του Γρηγορίου Παλαμά


ομολογουμένως είναι δυσνόητη από ένα απλό πιστό ή αναγνώστη των κειμένων του. Όμως αξίζει να εστιάσει κάποιος την προσοχή του στις σαφείς οδηγίες του: «Η πλήρης απόλαυση επιτυγχάνεται με τη συνέλιξη του νου μέσα στον άνθρωπο την οποία οι τέλειοι επιδιώκουν με την ισχυρή θέληση και την προσευχή του Ιησού.»


Όταν μπορέσει ένας άνθρωπος διάγοντας αγνό βίο να μετατρέψει το σώμα του σε οίκο πνευματικού φωτός, τότε αυτό το φως μπορεί να εκδηλωθεί ώστε να γίνει ορατό. Το πρόσωπο και το σώμα του φωτίζονται όπως και του Ιησού. Η Μεταμόρφωση μπορεί να εξηγηθεί ως η εκδήλωση του σώματος που η εσωτερική πνευματική παράδοση αποκαλεί «σώμα της δόξας». Αυτή η εκδήλωση μπορεί να είναι τόσο έντονη, ώστε ένα εκτυφλωτικό κύμα φωτός μοιάζει να ξεχύνεται από τα βάθη του ανθρώπου και να πυρακτώνει όλο του το σώμα.

Στους μελετητές του εσωτερισμού είτε πρόκειται για τον εσωτερικό Χριστιανισμό, την Καμπάλα, τη Θεοσοφία, είτε τέλος για τις θρησκείες του νόμου του Ντάρμα (Ινδουισμός, Βουδισμός κτλ), είναι γνωστός ο χωρισμός του σώματος του ανθρώπου σε διάφορα επίπεδα που ανάλογα με την παράδοση διαφέρουν τόσο σε αριθμό όσο και στην ονομασία. Στην ουσία όμως υπάρχει σε όλους η κοινή αντίληψη πως υπάρχει και κάτι πιο σύνθετο στη δομή του ανθρώπινου σώματος πέρα από το απλό φυσικό σώμα. Μια από αυτές τις παραδόσεις χωρίζει το σώμα σε επτά μέρη: Φυσικό, Αιθερικό, Αστρικό, Διανοητικό, Αιτιατό, Βουδικό και Ατμικό. Κάποιοι προτιμούν το Φυσικό και το Αιθερικό να μην τα διαχωρίζουν αλλά στην περίπτωσή μας δεν είναι λάθος να αναφερθούμε σε επτά σώματα αντί των επικρατέστερων έξι.


Το σώμα της δόξας, αρχικά είναι ένας σπόρος που βρίσκεται στο αιθερικό σώμα τού ανθρώπου που αποτελεί το δίδυμο τού φυσικού σώματος το οποίο γι’ αυτό συχνά αναφέρεται και ως Διπλό Αιθερικό. Ο μαθητής πρέπει να εργαστεί με αυτόν το σπόρο που βρίσκεται στο Αιθερικό του σώμα.


Με αγνές σκέψεις, με ισχυρή θέληση για ένωση με το θείο, με καθαρό διαλογισμό και θερμή προσευχή και γενικά με μια ισορροπημένη φυσική ζωή ελεγχόμενη από την πνευματικότητα, κάποτε μπορεί σε μια ώριμη ψυχή να προκληθεί, μεταμόρφωση έως τα βάθη των κυττάρων του σώματός της. Στη δομή του σώματος υπάρχουν κάποιες αντιστοιχίσεις που δείχνουν τις σχέσεις και την αλληλεπίδραση των σωμάτων. Τα τρία πρώτα σώματα χαρακτηρίζουν την ατομικότητα της ύπαρξης, τον αιώνιο ανώτερο εαυτό, ενώ τα τέσσερα τελευταία αντιστοιχούν στην προσωπικότητα, το φθαρτό κατώτερο εαυτό της ύπαρξης. Τα ανώτερα σώματα επικοινωνούν με τα κατώτερα με ομόκεντρους κύκλους. Όμως στην περίπτωση του βουδικού σώματος έχουμε μια διπλή αντιστοιχία• ενώνεται τόσο με το αστρικό όσο και με το αιθερικό σώμα. Ο Μύστης χάρη στα ανώτερα αισθήματα του βουδικού σώματος ενεργεί επί του αστρικού σώματος και το εξαγνίζει. Το αστρικό τότε εξαγνισμένο, ενεργεί στο αιθερικό. Άρα το αστρικό είναι το μέσο με το οποίο το βουδικό σώμα ενεργεί στο αιθερικό προκαλώντας έτσι την ανάπτυξη του σώματος της δόξας που βρίσκεται μέσα σε αυτό. Μέσα στο αιθερικό στα ανώτερα στρώματα βρίσκεται επίσης κι ο αντανακλαστικός αιθέρας όπου είναι η έδρα της μνήμης. Πρόκειται όμως για τα απλά προσωπικά αρχεία του ανθρώπου. Αν κάποιος όμως θέλει να συμβουλευτεί τα συμπαντικά αρχεία, τότε πρέπει να ανέβει στο ανώτερο επίπεδο, στο βουδικό σώμα όπου μπορούν να βρεθούν καταγεγραμμένα τα αρχεία όλου του κόσμου.


Στη Μεταμόρφωση του Ιησού Χριστού εκδηλώθηκε μια ξαφνική έκρηξη του πνευματικού σώματος, του σώματος της δόξας, που έγινε αντιληπτή ακόμα και στο φυσικό πεδίο. Αυτό θα μπορούσε να αναγκάσει κάποιον απροετοίμαστο ή ανίδεο να ανατραπεί από έκπληξη ή να ρίξει το βλέμμα του στη γη. Γιατί δεν θα ήταν το φυσικό φως (το κτιστό φως κατά την Ορθόδοξη Παράδοση) που θα δυσχέραινε την όραση αλλά το πνευματικό φως, το Άκτιστο. Τη στιγμή της Μεταμόρφωσης, δεν είχε έρθει ακόμα η στιγμή να αποσπασθεί το σώμα της δόξας από το φυσικό σώμα του Ιησού Χριστού, μπορούσε όμως από εκείνη τη στιγμή να εκδηλωθεί σε όλη του τη δόξα. Υπάρχουν άνθρωποι που μπόρεσαν να δουν το σώμα της δόξας κάποιων μυστών ευρισκόμενοι σε κατάσταση έκστασης. Κάτι τέτοιο ομολογείται από το Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.


Χάρη στο σώμα της δόξας, οι Μύστες μπορούν να ταξιδεύουν στο χώρο, να διασχίζουν τα βουνά και να φτάνουν μέχρι το κέντρο της γης επειδή κανένα φυσικό εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί μπροστά του. Κι επειδή αποτελείται από άφθαρτα στοιχεία είναι αθάνατο. Με το σώμα αυτό ένας Μύστης μπορεί να προσφέρει σπουδαίο έργο στην ανθρωπότητα ακόμα και στην περίπτωση που το φυσικό του σώμα έχει πάψει να υφίσταται. Υπό το πρίσμα αυτό τα τελευταία λόγια του Ιησού Χριστού αποκτούν άλλο νόημα:


«κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σας έως τη συντέλεια των αιώνων» (Ματθ. κη’, 20).


Ο σκοπός κάθε πραγματικού μαθητή είναι να κτίσει στα βάθη του φυσικού του σώματος το σώμα της δόξας, το σώμα της αιωνιότητας, το σώμα του Χριστού που είναι το πραγματικό σώμα της Ανάστασης. Ο σωστός μαθητής πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιησού. Πρέπει να αγαπήσει το Θεό και να θελήσει να του μοιάσει. Να παλέψει δηλαδή για το «καθ’ ομοίωσιν». Και στον σπουδαίο αυτό αγώνα που θα ξεκινήσει δεν θα είναι μόνος. Ένα πλήθος πλασμάτων και δυνάμεων θα τον βοηθήσουν. Αμέτρητοι βοηθοί θα σταλούν από την ουράνια ιεραρχία για να αντικαταστήσουν τα απλά μόρια της ύλης του σώματος με θεϊκά μόρια ώστε στο τέλος να καθαγιαστεί όλο το σώμα. Με τη μεταμόρφωση αυτή ο ναός του ανθρώπου γκρεμίζεται και ξανακτίζεται από την αρχή. Γίνεται πλέον το τελειότερο και φωτεινότερο οικοδόμημα. Κι έτσι μια μέρα το Άγιο Πνεύμα θα μπορέσει να κατοικήσει σε αυτό το Ναό. Κι όταν συμβεί, το σώμα θα δονείται στους ίδιους ρυθμούς με το Ναό του αχανούς Σύμπαντος• της κατοικίας του Θεού.

Με τη Μεταμόρφωση λοιπόν του Σωτήρα, οι Ιουδαίοι αλλά και οι Χριστιανοί, λαμβάνουν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Ο Ιησούς παίρνει το χρίσμα από τον Ύψιστο και το γεγονός αυτό επισφραγίζεται με την παρουσία του μωσαϊκού Νόμου και του προφητικού λόγου. Ο πιστός λοιπόν της Παλαιάς Διαθήκης, εκπροσωπείται από το Μωυσή και τον Ηλία. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και με το λαό της Καινής Διαθήκης. Η επικύρωση έρχεται με τη μαρτυρία του Πέτρου του θεμέλιου λίθου της εκκλησίας, του Ιακώβου που αντιπροσωπεύει τους πρώτους μάρτυρες της πίστης και του Ιωάννη που αντιπροσωπεύει τον εσωτερικό χριστιανισμό. Ο Πέτρος θα αναφερθεί αργότερα με δέος στο περιστατικό αυτό στη δεύτερη επιστολή του:


«Διότι δεν βασιστήκαμε σε κατασκευασμένες ιστορίες για να σας γνωστοποιήσουμε τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά ήμαστε αυτόπτες μάρτυρες του μεγαλείου του. Γιατί έλαβε από το Θεό Πατέρα τιμή και δόξα όταν ακούστηκε αυτή η φωνή με μεγαλοπρεπή δόξα: αυτός είναι ο αγαπητός μου γιος που επιδοκιμάζω.» (Πέτρ. β’, 16 – 17).


Ως επίλογος, θα ήταν καλό να παρατεθεί η ευχή του Γρηγορίου Παλαμά από την ομιλία του για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα:

– Μακάρι να λυτρωθούμε όλοι μας με την λάμψη και επίγνωση του άυλου και αΐδιου εκείνου Φωτός της Μεταμόρφωσης του Κυρίου, προς δόξα Αυτού και του άναρχου Αυτού Πατρός και του ζωοποιού Πνεύματος, των οποίων η λαμπρότητα, η θεότητα, η δόξα, η βασιλεία και η δύναμη είναι μία και η αυτή, «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».
Γένοιτο. ―

Πηγές:

Παλαιά Διαθήκη
Καινή Διαθήκη
Bible Gateway, http://www.biblegateway.com/
Christmas and Easter in the Initiatic Tradition, Omraam Mikhaël Aïvanhov
Creation: Artistic and Spiritual, Omraam Mikhaël Aïvanhov
You are Gods, Omraam Mikhaël Aïvanhov
Ομιλίες, Γρηγορίου Παλαμά, http://www.saintjohnthebaptist.org
Alternative Christianity, http://www.katinkahesselink.net/christianity/
Transfiguration, http://www.abu.nb.ca/ecm/topics/life8.htm
The fathers of the church, http://www.newadvent.org/fathers/

Στροφη προς τα μεσα. Επιστροφη στην Μητρα.

Ο λύκος της στέππας του Έρμαν Έσσε στη σύγχρονη κοινωνία.


Πίσω από κάθε παραπέτασμα βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων. Ο λύκος της στέππας συμβολίζει κάθε άτομο στη σημερινή μας κοινωνία. Η κοινωνία μας με τη σειρά της μεταλλάσσεται σε λύκο της στέππας. Πίσω από τον συμβολισμό του λύκου της στέππας βρίσκεται ένα άτομο μοναχικό και απομονωμένο. Η κοινωνία μας τείνει να ενταχθεί μέσα σε ένα σύστημα κοινωνικού αποκλεισμού.

Τον περασμένο αιώνα υπήρχε ακόμα στο λεξιλόγιό μας ο όρος ομαδικότητα. Σήμερα, δυστυχώς, ο όρος αυτός τείνει να εξαφανιστεί και να αντικατασταθεί από την ορολογία της ατομικότητας. Σημασία σήμερα δεν έχει πώς θα μάθω να λειτουργώ ομαδικά αλλά με ποιους τρόπους θα κοιτάξω να προεκτείνω τα ναρκισσιστικά μου ιδεώδη.

Αίσθηση κάνει το γεγονός ότι μέσα σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα ενυπάρχουν και η έννοια της ομαδικότητας αλλά και αυτή της ατομικότητας. Όμως η κοινωνία μας δεν είναι πια σε θέση να συμμαχήσει με τη διπλή της φύση. Σήμερα αυτοί οι δύο όροι βρίσκονται σε έναν συνεχή και θανάσιμο πόλεμο. Ο ένας υπάρχει μόνο και μόνο για να βλάψει και να εξοντώσει τον άλλον. Σήμερα δεν είμαστε πια σε θέση να κατανοήσουμε ότι αυτός ο ‘άλλος’ που πάμε να εξοντώσουμε είναι ουσιαστικά ο ίδιος μας ο εαυτός.

Τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ο ‘άλλος’ ουσιαστικά είναι εμείς. Δεν έχει καμία διαφορά από εμάς και όμως εμείς επιμένουμε ότι αυτός ο ‘άλλος’ είναι ο πιο θανάσιμος εχθρός μας. Μοιάζει να απειλεί την ύπαρξή μας και λόγω ενστίκτου και επιβίωσης είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς να τον καταστρέψουμε παρά να μπούμε στη διαδικασία ενδοσκόπησης και συμφιλίωσης.

Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο της άρνησης και του αποκλεισμού;

Ποιος είναι σε θέση να απαντήσει με σιγουριά αυτήν την ερώτηση;

Ποιος είναι σε θέση να σηκώσει στις πλάτες του τόση παντοδυναμία;

Περιστασιακές στιγμές ευτυχίας χαρακτηρίζουν τη ζωή μας και αυτές βέβαια έρχονται μέσα από ένα πρίσμα ατομικής καταξίωσης μέσα στο σύστημα της κοινωνίας μας. Αν δεν είσαι ‘κάποιος’, τότε αυτόματα χαρακτηρίζεσαι ένα ‘τίποτα’.

Αν είσαι ένα ‘τίποτα’ σύμφωνα πάντα με τους κώδικες της κοινωνίας μας, τότε αυτόματα είναι σαν να μην υπάρχεις.

Το ανθρώπινο πλάσμα είναι γεμάτο από αντιφατικά συναισθήματα και όμως κάνει τα πάντα για να τα αποδιώξει. Ο πόνος που του γεννάται είναι αβάσταχτος, για να τον αντέξει η πλευρά του εκείνη που ανήκει σε αυτή την ‘κάποια’ κοινωνική του καταξίωση.

 

Όμως αυτός ο ‘κάποιος’ γίνεται ξαφνικά ο ‘άλλος’ όταν γυρίζει το βράδυ στο σπίτι του και έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά του.

Τότε αρχίζουν να γεννιούνται συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο της υπόθεσης. Τότε ξαφνικά μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό βρίσκεσαι στο σημείο όπου είσαι αυτός ο ‘άλλος’. Το άτομο εκείνο που δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που είναι ‘κάποιοι’. Μα που παρόλα αυτά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα. Ταμπέλες που γεννούν συναισθήματα αποξένωσης αναβοσβήνουν μέσα στην άβυσσο της ψυχής μας.

Ξαφνικά υπάρχουν αυτοί που αποκαλούνται ‘κάποιοι’ και αυτοί που απλά είναι οι ‘άλλοι’.


Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση πια να κοιτάξει πιο βαθιά και να μπορέσει να δει ότι ο ‘κάποιος’ και οι ‘άλλοι’ είναι το ένα και αυτό πρόσωπο.

Αν μπορούσαμε να κοιτάξουμε εκείνη την ώρα μέσα στις ψυχές αυτών των ‘άλλων’ που το πρωί είναι ‘κάποιοι’ θα ακούσουμε μια απέραντη βουβή θλίψη. ‘Η ζωή τους είναι μια συνεχής παλίρροια, δυστυχισμένη και σπαραγμένη από τον πόνο, φριχτή και χωρίς νόημα, εκτός αν κάποιος είναι πρόθυμος να δει το νόημά της ακριβώς σ’ αυτές τις σπάνιες εμπειρίες, πράξεις, σκέψεις και έργα που λάμπουν πάνω από το χάος μιας τέτοιας ζωής’ (Έρμαν Έσσε, Ο λύκος της στέπας, σελ.62,1983).

Το ανθρώπινο πλάσμα χαρακτηρίζεται από την πολυδιάστατη οντότητά του. Μοιάζει όμως να κοιτάζει την ύπαρξή του μέσα από ένα μονοδιάστατο πρίσμα συναισθήματος και λογικής. Είναι πραγματικά κρίμα το ανθρώπινο γένος να είναι τόσο πολυτάλαντο και πολυδιάστατο και όμως τόσο αποξενωμένο από τον ίδιο του τον εαυτό.

Πώς είναι δυνατόν να μην πονάει η ψυχή όταν βρίσκεται μέσα σε έναν απέραντο αποκλεισμό;

Πώς καταφέραμε να μην ακούμε πια τους χτύπους της ίδιας μας της καρδιάς;

Κλασικοί ψυχαναλυτές αναφέρουν ότι όταν το άτομο καταφέρνει να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του τότε βρίσκεται in utero (μέσα στη μήτρα). Το έμβρυο όταν βρίσκεται μέσα στην μήτρα μπορεί και είναι σε θέση να ακούει τους χτύπους της ίδιας του της καρδιάς.

Υπάρχουν σήμερα στιγμές όπου το άτομο είναι σε θέση να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του;

Σαφώς και υπάρχουν. Σε έντονες συναισθηματικά συγκινήσεις ή όταν το άτομο αισθάνεται να διακατέχεται από ταραχή ή ακόμα και ντροπή. Ουσιαστικά αυτό μπορεί να συμβεί όταν το άτομο στρέφεται προς τα μέσα. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να συνδεθεί με κάποιο άλλο άτομο, αυτό που χρειάζεται να κάνει είναι να ξαναμπεί μέσα στη μήτρα και να την αντέξει. Να αντέξει να παραμείνει εκεί μέσα που είναι ζεστά και προστατευτικά. Να αντέξει να μείνει και να έρθει αντιμέτωπος με την πρωταρχική του φύση. Ίσως μόνο με αυτόν τον τρόπο να μπορέσει το άτομο να συνδεθεί πάλι με τον όρο της ομαδικότητας.

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι και η κοινωνία μας είναι μια μήτρα που προσπαθεί να μας εμπεριέχει όλους. Η κοινωνική μήτρα δεν είναι ένας χώρος ατομικός αλλά ομαδικός. Οι αμνιακοί σάκοι μέσα στην κοινωνική μήτρα δεν είναι ατομικοί αλλά ομαδικοί. Είναι κρίμα όταν βρισκόμαστε μέσα στην κοινωνική μήτρα να διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα και να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μέσα στην ατομική μας γενετήσια μήτρα. Κάθε γέννηση της κοινωνικής μήτρας συνδέεται με την προηγούμενη και την επόμενη. Τα πάντα είναι αλληλένδετα και αλληλοσυμπληρούμενα. Έτσι γεννάται και ο σεβασμός. Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε πάλι τον θεσμό της ομαδικότητας, όταν θα κοιτάξουμε πρώτα μέσα μας και μετά δίπλα μας και θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε ότι αν και με διαφορετικά χαρακτηριστικά είμαστε ένα.


Πηγη: iatronet.gr
Απο Αντωνία Κ.Νταλούκα, Ψυχοθεραπεύτρια 




.

Τα φυτά ξέρουν ότι τα χαϊδεύεις ή ότι τα χτυπάς. Η μυστικη τους συναισθηματικη ζωη.

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΟΝΑΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ

Διαπιστώνω όλο και περισσότερο ότι ζούμε σε μια πολύ σκληρή και αναίσθητη κοινωνία, ηλίθια, κακιά, ανέμπνευστη, αμόρφωτη, αδαή, ανίκανη, πολύ αυστηρή, -αλλά, από την άλλη, πρόχειρη και παράλογη- και δειλή, απίστευτα μισαλλόδοξη, κοντόφθαλμα συμφεροντολόγα, υποκριτική, ανέντιμη, παρακμασμένη, χωρίς ορίζοντες και χωρίς οράματα και άρα χωρίς μέλλον.

(Εννοείτε, βέβαια, ότι αυτή η κοινωνία φιλοξενεί και πολλές φωτεινές εξαιρέσεις, κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο…για τις εξαιρέσεις).

Φυσικά, ευτυχώς δεν περίμενα να καεί η μισή Ελλάδα για να το καταλάβω αυτό. Και, φυσικά, περίμενα ότι πρέπει να καεί η μισή Ελλάδα για να το καταλάβει έστω και εφήμερα ο μέσος Έλληνας, που αφυπνίζεται για λίγο από τους μεγάλους θορύβους, πέφτει στο φριχτό ατόπημα να κάνει κάποιες σκέψεις και κάποιους συνειρμούς, να κρυφοκοιτάξει λίγο –με ενοχλημένο χασμουρητό- τι συμβαίνει στον κόσμο του, αλλά αμέσως μετά επιστρέφει στην ύπνωση του.

Φυσικά, ακόμα και η φευγαλέα αφύπνιση του μέσου ανθρώπου –όταν, σπανίως, συμβαίνει- γίνεται με τους αναμενόμενους τρόπους:

πρέπει να τον αφυπνίσει αυτός που τον κοιμίζει τον περισσότερο καιρό, δηλαδή η τηλεόραση.

Πρέπει να καεί ζωντανή μια αβοήθητη μάνα αγκαλιά με τα τέσσερα παιδάκια της, για να κάνει τον συνειρμό και θυμηθεί ο μέσος άνθρωπος τη μαμά του ή τα παιδάκια του και να κάνει την ανάλογη εφιαλτική φαντασίωση, πρέπει να καούν ζωντανές μερικές γιαγιάδες για να αντιδράσει στο ερέθισμα σκεπτόμενος την γιαγιά του, πρέπει να καούν οι ελιές, για να ανησυχήσει κανείς για την «παραγωγή της χώρας» και άρα για την χώρα, πρέπει να κινδυνέψει να καεί ένας απ’ τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της ανθρωπότητας, για να θυμηθεί για δυό-τρεις μέρες την Ιστορία του.

Πρέπει να πεθάνουν αδίκως και με τον πιο φριχτό τρόπο τόσοι άνθρωποι για να θυμηθεί ότι οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια που δεν έχουν, πρέπει να καεί ολοσχερώς το χωριό του για να θυμηθεί το εγκαταλειμμένο χωριό του (ο ίδιος που το εγκατέλειψε και δημιούργησε το Αθηνοκεντρικό κράτος που έχει γραμμένη την υπόλοιπη Ελλάδα και όλη την ύπαιθρο να μην πω που).

Πρέπει να καούν μερικές χιλιάδες στρέμματα αναντικατάστατης δασικής φύσης για να τον πιάσει φευγαλέα η «οικολογική ευαισθησία» του, πρέπει να καταστραφεί η ομορφιά και η γαλήνη για να του έρθει στο νου ότι υπάρχει ομορφιά και γαλήνη και άλλα τέτοια παράξενα πράγματα στον κόσμο…

Αλλά όπως διαπιστώνω ξανά και ξανά, δεν αρκούν ακόμη ούτε κι αυτά για να αφυπνιστεί ο μέσος άνθρωπος τόσο πολύ ώστε να κάνει έστω μερικές ασυνήθιστες σκέψεις. Φυσικά, αυτό δεν είναι παράξενο, αφού για τις ασυνήθιστες –γι’ αυτόν- σκέψεις απαιτείται έμπνευση, ευαισθησία, απόσπαση, μόρφωση, καλλιέργεια (δεν εννοώ την αγροτική καλλιέργεια, που πλέον ούτε καν αυτήν δεν την κάνει), παρατηρητικότητα, επιείκεια, ιδιαιτερότητα, αναζήτηση, αλλά και ευφυΐα και πνεύμα (εκείνα τα παράξενα πράγματα που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε από τα ζώα…ή μάλλον, συγνώμη, από τα έντομα).

Έτσι αφού όλοι αφυπνίστηκαν για λίγο και έκαναν τις διαμαρτυρίες και τις καταγγελίες τους για τα πιο ολοφάνερα και αναμενόμενα και αυτονόητα και δεδομένα πράγματα (αν και παραδόξως κάπου πήρε το αυτί μου και μια-δυο «θεωρίες συνομωσίας», λίγο πριν τιμωρηθούν άμεσα αυτοί που τόλμησαν να τις πουν δημοσίως), είπα να κάνω κι εγώ τη δική μου διαμαρτυρία και καταγγελία, για κάτι που –όπως βλέπω, δυστυχώς- είναι πολύ λιγότερο ολοφάνερο, αναμενόμενο και αυτονόητο και δεδομένο, απ’ όλα τα υπόλοιπα, και φαντάζομαι ότι για τον μέσο Έλληνα δεν είναι καν γνωστό, ίσως μάλιστα να μην το έχει καν ακούσει πότε του, κάτι ανήκουστο, απόκρυφο, ασυνήθιστο, παράξενο, ίσως ακόμη και τρελό ή παρανοϊκό:

Τα δέντρα πονάνε όταν καίγονται!

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτή μου η αγανακτισμένη δήλωση διαμαρτυρίας ή καταγγελίας (αν και γίνεται για κάτι τόσο σημαντικό), είναι, στη δεδομένη περίσταση, ίσως η μόνη αγανακτισμένη, δήλωση διαμαρτυρίας ή καταγγελίας της εποχής που απαιτεί κάποιες εξηγήσεις για να γίνει κατανοητή, (πόσο μάλλον για να εξηγηθεί –σε όσους νομίζουν ότι την κατανοούν- ότι δεν προέρχεται από ποιητική διάθεση, και άρα δεν είναι «ποιητική ατάκα» ή συμβολισμός, αλλά κυριολεξία).

Δεν ξέρω αν τύχει αυτό το τόσο ιδιόμορφο περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας, να πέσει στα χέρια ενός απαράδεκτου και ανέμπνευστου μέσου ανθρώπου, αλλά αν τύχει, επιτρέψτε μου να τον ενημερώσω όσο μπορώ για αυτήν την τόσο παράξενη και ασυνήθιστη αλήθεια αυτής της καθόλου ποιητικής ατάκας που επινόησα για να τον αφυπνίσω λίγο ακόμη κι εγώ με τη σειρά μου:

Ο κόσμος στον οποίον ζεις (αν μπορεί να ονομάσει κανείς ζωή την ισόβια διανοητική φυλακή, τη διαρκή ύπνωση και τη χαζομάρα) είναι πολύ μα πολύ παράξενος και ιδιαίτερος, ανεξερεύνητος και άγνωστος και συναρπαστικός και ανοίκειος, έστω και αν εσύ δεν το βλέπεις επειδή δεν στο είπε η τηλεόραση, επειδή δεν το γράφουν οι εφημερίδες και δεν σου το μάθανε στο σχολείο, ενώ υπάρχουν και τόσα πράγματα που θα μπορούσες να τα σκεφτείς –ή και να τα ανακαλύψεις- ακόμα και από μόνος σου.

Τα δέντρα είναι ζωντανά, δεν είναι αντικείμενα, το ξαναλέω, δεν είναι αντικείμενα, δεν είναι «ξύλα», δεν είναι διακόσμηση, δεν είναι κάτι διακοσμητικό και όμορφο για να περνάς ωραία που το βλέπεις, δεν είναι καν συσκευές παραγωγής οξυγόνου, δεν είναι καν κάτι απλά τόσο ωφέλιμο και χρήσιμο όπως σου διδάσκουν οι ωφελιμιστές και οι συμφεροντολόγοι –όπως έχουν συνηθίσει να βλέπουν όλα τα πράγματα γύρω τους.

Τα δέντρα είναι ζωντανά, είναι οντότητες, όπως κι εμείς οι άνθρωποι, πως το λένε, είναι όντα, πλάσματα, ζωντανές υπάρξεις, είναι οντότητες.

Ομολογουμένως, είναι πολύ παράξενες οντότητες, πιο παράξενες κι από τους εξωγήινους (αφού όλοι τους φαντάζονται ως ανθρωποειδείς- και φανταστείτε τι θα τους κάνουμε όταν τους δούμε, αν κάνουμε αυτό που κάνουμε σε πιο γήινα πράγματα, και αν «αυτοί» το ξέρουν αυτό, φανταστείτε τι θα μας κάνουν πριν προλάβουμε να τους το κάνουμε), και δεν ξέρω τελικά πώς το καταλαβαίνεις αυτό το «οντότητες», αν καταλαβαίνεις και οτιδήποτε, αλλά, όπως και να το καταλαβαίνεις, δεν φταίω εγώ, είναι όντως οντότητες.

Το ξέρω ότι κάποιοι θα συμφωνήσουν αδιαμαρτύρητα σε αυτό, αλλά, επειδή -μέσα στην ανέμπνευστη αυστηρότητα τους- τους αρέσει να το παίζουν επιστήμονες, θα μας υπενθυμίσουν ότι ναι μεν τα δέντρα είναι ζωντανά, αλλά δεν είναι δυνατόν να «πονάνε» όταν καίγονται, διότι δεν έχουν νευρικό σύστημα. Εγώ με τη σειρά μου, αν μου το επιτρέπετε, θα τους υπενθύμιζα ότι κατά βάθος εννοούν πως πιστεύουν ότι τα δέντρα δεν έχουν κάτι που να μοιάζει με νευρικό σύστημα όπως το ξέρουν οι ίδιοι…

Όλα τα φυτά μπορούν και κινούνται, έχουν κίνηση:

Μπορεί να είναι μια απλή πολύ αργή κίνηση καθώς το φυτό μεγαλώνει, ή μπορεί να είναι μια απότομη κίνηση των φύλλων όπως π.χ. στα σαρκοβόρα φυτά σαν το Venus Fly Trap (Dionea muscipula) τη λεγόμενη και «εντομοπαγίδα», που κλείνουν και καταπίνουν με οξέα ένα έντομο μόλις καθίσει επάνω τους, και άρα με κάποιο «νευρικό» τρόπο νιώθουν το έντομο που το κάνει αυτό.

Άλλα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η υπερκινητική Ηλιοσταλίδα (Drosera) που διαθέτει μέχρι και κινούμενα πλοκάμια, ένα είδος φτέρης και ένα είδος ιτιάς που αντιδρούν και κλείνουν τα φύλλα τους μόλις χαϊδέψεις το κλαδάκι, ένα υπερευαίσθητο είδος Μιμόζας (Mimosa pudica), που το φύλλωμα της καταρρέει μόλις ενοχληθεί, παριστάνει τη νεκρή, και, μόλις κρίνει ότι ο κίνδυνος πέρασε, το φύλλωμά της ξαναγίνεται κανονικό.

Ένα σύστημα μέσα στα φυτά τα καθιστά ικανά να κάνουν τέτοια πράγματα, και μπορούν κάποιοι, αν προτιμούν, να μην το ονομάσουν νευρικό σύστημα επειδή δεν εντοπίζουν κάτι τέτοιο, μπορούν να το ονομάσουν όπως θέλουν (άλλωστε, έτσι κι αλλιώς, ένα παιχνίδι με ονόματα και ορισμούς συνήθως κάνουν, όταν ονομάζουν κάτι νιώθουν ότι το εξήγησαν κιόλας). Μάλιστα, αυτό το «σύστημα» είναι ιδιαίτερο έξυπνο, διότι π.χ. πυροδοτεί την εντολή του κλεισίματος της παγίδας όταν αγγιχτεί κάποια ίνα σαν trigger (σκανδάλη) και μάλιστα αυτή η δράση δεν ενεργοποιείτε με ένα μόνο άγγιγμα. Πρέπει να αγγιχτεί από κάτι για δύο ή τρεις φορές, ή πρέπει να αγγιχτούν παραπάνω από δύο ή τρεις ίνες ή τρίχες. Αυτό εμποδίζει να ξοδεύει το φυτό την ενέργεια του κάθε φορά που π.χ. ένα σκουπιδάκι ή ένα ξερό φύλλο πέφτει μέσα στην παγίδα. Αυτό που θα πέσει στην παγίδα πρέπει να κινείται, δηλαδή ένα έντομο. Το έντομο θα αγγίξει πολλές μικρές σκανδάλες κινούμενο, ή θα δώσει το ερέθισμα πάνω από δύο ή τρεις φορές.

Ο ίδιος ο Δαρβίνος, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τα σχετικά γραπτά του, πίστευε ότι αυτού του είδους η εντυπωσιακή απόκριση στα ερεθίσματα υποδεικνύει την ύπαρξη την ύπαρξη ενός κεντρικού νευρικού συστήματος στα φυτά αυτά, όπως αυτό ενός ζώου.

Στη δεκαετία του 1960, ο Dr. Burdon Sanderson έκανε πολλά πειράματα με φυτά, όπως το να συνδέσει ηλεκτρόδια με τέτοιες ίνες ή απολήξεις φυτών, με σκοπό να καταγράψει τυχόν ηλεκτρική δραστηριότητα στα φυτά. Ανακάλυψε ότι μόλις αγγίζονταν μια τέτοια «σκανδάλη» πυροδοτούσε ένα κύμα ηλεκτρικής δραστηριότητας σχεδόν ταυτόσημο με τα νευρικά ερεθίσματα που παράγονται από τους νευρώνες των ζώων.

Σήμερα, με τον σύγχρονο εξοπλισμό, οι φυσιολόγοι των φυτών (οι φυσιολόγοι των ανθρώπων ερευνούν τον ανθρώπινο εγκέφαλο και τους λέμε νευροφυσιολόγους) έχουν αρχίσει να κατανοούν πολλά περισσότερα πράγματα για την κινητικότητα των φυτών. Έχουν επιβεβαιώσει τις ανακαλύψεις του Burdon-Sanderson και επιπλέον έχουν αρχίσει να ξετυλίγουν τις μοριακές και κυτταρικές αιτίες για την ικανότητα πολλών φυτών να ανταποκρίνονται στο άγγιγμα.

Μέχρι σήμερα, εν έτη 2007, η ευαισθησία απόκρισης στο άγγιγμα έχει εντοπιστεί σε πάνω από 1.000 διαφορετικά είδη φυτών!

Τα φυτά ξέρουν ότι τα χαϊδεύεις ή ότι τα χτυπάς.

Επιπλέον, το ηλεκτρικό πεδίο διαφόρων ειδών φυτών αντιδρά μετρήσιμα, αν θέλετε το πιστεύετε, όταν βάζουμε δίπλα τους ζωντανές γαρίδες και τις πετάμε μέσα σε βραστό νερό, όπως έχει αποδειχθεί με πειράματα. Έχει επίσης διαπιστωθεί, σε πολλές περιπτώσεις, ότι πολλά φυτά είναι ικανά να αντιδρούν απέναντι σε όντα που πρόσφατα έχουν καταστρέψει φυτικό ή ζωικό υλικό, δηλαδή είναι σαν να μπορούν να εντοπίσουν στα χέρια σου π.χ. το γεγονός ότι πρόσφατα κούρεψες το γρασίδι!

Αυτά τα πράγματα είναι γνωστά από το 1960, ότι τα φυτά νιώθουν. Ρίξτε μια ματιά στο συνταρακτικό σύγγραμμα The Secret Life of Plants (Η Μυστική Ζωή των Φυτών) των Peter Tompkins και Christopher Bird. Κάποια απ’ τα πειράματα σχεδόν κατέδειξαν ότι τα φυτά παράγουν μικρούς υπέρηχους ή υπόηχους όταν κόβονται, όπως ένα ζώο φωνάζει όταν το σκοτώνουν, ή εκπέμπουν ένα σήμα που καταγράφεται όταν ξεριζώνονται ή τους κόβεται ένα κλαδί.

(Αυτό χρησίμευσε ως έμπνευση για ένα διήγημα φαντασίας του Roald Dahl, στο οποίο ο αφηγητής κατασκευάζει ακουστικά με τα οποία μπορεί να ακούει τα φυτά να «μιλούν» και ακούει ένα δέντρο να βογκάει βαριά και συρτά όταν χτυπιέται από ένα τσεκούρι… Ρίξτε μια ματιά και στο πολύ ιδιαίτερο διήγημα του μεγάλου συγγραφέα του Φανταστικού, Algernon Blackwood, The Man Whom The Trees Loved –Ο Άνθρωπος που τον Αγαπούσαν τα Δέντρα- όπως επίσης και στο The Willows –Οι Ιτιές- του ίδιου…)

Αμέτρητα πειράματα έχουν διεξαχθεί για την επιρροή των ήχων και της μουσικής στα φυτά. Οι πρωτοπόροι επιστημονικοί ερευνητές Peter Tompkins και Christopher Bird, στο περιβόητο έργο τους The Secret Life of Plants (Η Μυστική Ζωή των Φυτών) περιγράφουν με λεπτομέρειες πειράματα που έχουν γίνει στην Ινδία, στον Καναδά και στις Η.Π.Α., κατά τα οποία ανακαλύφθηκε ότι τα φυτά φυτρώνουν και αναπτύσσονται γρηγορότερα, ή παράγουν περισσότερη σοδειά ή καρπούς, υπό την παρουσία ήχων τόσο ποικίλων όσο τα ινδικά μουσικά Ragas (εκπεμπόμενα από μεγάφωνα πάνω από ορυζώνες), η Γαλάζια Ραψωδία (επαναλαμβανόμενα παιγμένη όλη μέρα και όλη νύχτα), συνεχείς υψηλοί τόνοι με αυξανόμενη ένταση, και ήχοι από ένα ηλεκτρικό διαπασών που ακούγονται για μισή ώρα κατά την αυγή.

Από την άλλη, η νότα Λα (F) συνεχώς ακουστή για οκτώ ώρες την ημέρα, ή ο τυχαίος έντονος θόρυβος (όπως τα παράσιτα του ραδιοφώνου), είναι γνωστό ότι έχουν την ικανότητα να ανακόψουν την ανάπτυξη των φυτών, ή και να τα σκοτώσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα φυτά «ακούνε»;

Στα ίχνη αυτών των ερευνών, η ερευνήτρια Dorothy Retallack του πανεπιστημίου του Colorado, διεξήγαγε πειράματα επί τέσσερα χρόνια, εκθέτοντας όλων των ειδών τα φυτά σε διάφορους τύπους μουσικής, και κρίνοντας την ανταπόκριση τους όχι μόνο από την γενική κατάσταση της υγείας ή της ανάπτυξής τους, αλλά ακόμη και από τον βαθμό κατά τον οποίο τα φυτά κινούνται και γέρνουν προς –ή αποτραβιούνται από- το μεγάφωνο το οποίο εκπέμπει την εκάστοτε μουσική. Κατέληξε στην ακόλουθη κλίμακα αποκρίσεων:

Τα φυτά κλίνουν προς την ηχητική πηγή, κατά το άκουσμα: ινδικής μουσικής από sitar, δυτικής κλασσικής μουσικής, έγχορδες εκτελέσεις La Paloma 18ου και 19ου αιώνα, Jazz (Louis Armstrong, Duke Ellington). Τα φυτά είναι αδιάφορα προς την ηχητική πηγή, κατά το άκουσμα: σιωπής, αμερικανικής μουσικής Country, κουαρτέτων για έγχορδα των Schoenberg, Berg, Webern. Τα φυτά αποτραβιούνται όσο πιο μακριά μπορούν από την ηχητική πηγή, κατά το άκουσμα: τυμπάνων, μουσικής Pop, Hard Rock και Heavy Metal.

Και, φυσικά, κανένας αφοσιωμένος κηπουρός δεν χρειάζεται στατιστικές για να ξέρει ότι τα φυτά έχουν συναισθήματα, ότι με κάποιο τρόπο το καταλαβαίνουν αν τα αγαπάς ή αν τους μιλάς με γλυκό τόνο ή αν τα χαϊδεύεις, ή αν τα κακομεταχειρίζεσαι…

Επίσης τα δέντρα παίζουν μουσική.

Είναι αμέτρητες οι σχετικές καταγραφές στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Ο ποιητής και στοχαστής του 5ου αιώνα, Martianus Capella, μας μιλά για το άλσος του Απόλλωνα, στην Κύρα, κοντά στους Δελφούς, όπου «μια γλυκιά μουσική έβγαινε από τα δέντρα, μια υπέροχη μελωδία που γεννιόταν από την επαφή τους, καθώς το αεράκι ψιθύριζε ανάμεσα τους…» Τα ψηλά, τα μεσαία και τα χαμηλά κλαδιά, μας λέει ο Martianus Capella, παρήγαγαν τα βασικά διαστήματα της οκτάβας, πέμπτες, τετάρτες, και ολόκληρους τόνους, κι έτσι σκόρπαγαν στο τοπίο «μια μελωδική αρμονία, τη μυστική μουσική και τα τραγούδια των θεών…»

Ο Ιησουίτης πανεπιστήμονας Athanasius Kircher (1602- 1680) αποδεχόταν αυτήν την ιδέα, λεγοντας ότι ο άνεμος που φυσά στα πεύκα στ’ αλήθεια έχει αυτό το αποτέλεσμα, αν τα δέντρα έχουν αναλογικά το κατάλληλο ύψος. Αλλά υποστήριζε και ότι κάποια φυτά είναι αναλόγως αρμονικά προς τον εαυτό τους. Έφερνε σαν παράδειγμα το φυτό του γένους equisetum (γνωστό και ως αλογοουρά, horsetail), το οποίο έχει τους ρόζους του σε τέτοιες αποστάσεις μεταξύ τους ώστε είναι τοποθετημένοι ακριβώς όπως οι υποδιαιρέσεις του μονόχορδου (σε αναλογία 1:2:3:4), οπότε αν δεχθεί μια έντονη δόνηση τότε παράγει κανονικότατη μουσική.

Εκμεταλλευόμενος τη μυστηριώση σοφία της φύσης με έναν πολύ παράξενο τρόπο –ίσως επηρεασμένος από τις ιατρικές γνώσεις του Παράκελσου, για τον οποίο κάθε θεραπευτικό φυτό ενσωμάτωνε τις επιρροές ενός συγκεκριμένου άστρου- ο σοφός Giovani Battista de la Porta, έγραφε ότι όλες οι ασθένειες μπορούν να θεραπευτούν με τη μουσική, αν η μουσική παιχτεί με μουσικά όργανα τα οποία είναι κατασκευασμένα από τους μίσχους ή το ξύλο των φυτών που έχουν τις ανάλογες θεραπευτικές ιδιότητες!

Για παράδειγμα, οι λυμφατικοί και οι καχεκτικοί μπορούν να θεραπευτούν αν ακούνε μουσική από το φύσημα στον κούφιο μίσχο του φυτού του γένους helleborus (το λεγόμενο και ηλιοβόριο, hellebore), καθώς ταυτόχρονα τρώνε αυτό το φυτό. Κατ’ αυτόν, οι άνθρωποι μπορούν άμεσα να ερεθιστούν σεξουαλικά ακούγοντας φλάουτα κατασκευασμένα από το αφροδισιακό satyrion (σατύριο)…κ.α.

Φυσικά, αυτό είναι μια πολύ παράξενη ιδέα, την οποία όμως είχαν υπ’ όψιν τους πολλοί σοφοί και λόγιοι, όπως ο Novalis που μιλά για τους «πολυσύνθετους τόνους, τις υπέροχες συμπαθειες, και την πανέμορφη τάξη» που βρίσκονται εντυπωμένα στη φύση.

Πρέπει, φυσικά, να αναλογιστούμε ότι το ξύλο είναι par excellence δονητικό υλικό, το οποίο παράγει αρμονικούς συντονισμούς με κάθε δόνηση, και άλλωστε είναι το βασικό υλικό από το οποίο κατασκευάζονται τα περισσότερα μουσικά όργανα (βιολιά και βιόλες, λαγούτα, κιθάρες, φλάουτα, φλογέρες, πιάνα, κλπ, κλπ).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, κατά την γνώμη μου, που οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι χρησιμοποιούσαν τη λέξη για το ξύλο, «ύλη», (που έχει επιβιώσει με την αρχική της έννοια π.χ. στη λέξη «υλοτόμος», ξυλοκόπος), για να ονομάσουν την υλική υποδομή του σύμπαντος, παθητική σε όλες τις μορφοποιητικές δυνάμεις που μπορούν κάλλιστα να ειδωθούν και ως δονητικές στη φύση τους…

Όταν καταστρέφεις ένα δέντρο είναι σαν να καταστρέφεις ένα βιολί ή ένα λαγούτο, και είναι σαν να σκοτώνεις την ίδια την ψυχή της μουσικής. Από τα δέντρα προέρχεται η μουσική, η μουσική μας, από αυτά ξεκίνησε όλη.

Τα δέντρα είναι οντότητες, όταν τους κόβεις και τους παίρνεις το ξύλο, είναι σαν να τα γδέρνεις, το παίρνεις όπως παίρνεις την γούνα από τα ζώα, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Κι όπως οι γούνες των ζώων έχουν διαφορετικές ποιότητες, και μερικές είναι σπάνιες και ακριβές, το ίδιο ισχύει και με τα ξύλα. Πολλά από αυτά τα ζώα, άλλωστε, δημιουργούν αυτή τη γούνα τους από την τροφή τους που προέρχεται από τα δέντρα και τα φυτά. Οι γούνες αυτές, τα ξύλα αυτά, οι φλοιοί, το δέρμα μας, το χώμα, το γρασίδι, είναι η επιδερμίδα του κόσμου μας.

Μια καμένη γη είναι κάτι παραπάνω από καμένες οντότητες, είναι φριχτά εγκαύματα στην ίδια την επιδερμίδα του κόσμου μας. Και, ξέρετε, ο κόσμος μας είναι ζωντανός, κι ο κόσμος μας πονάει…

«Γιατί η σφαγή ενός βοδιού ή ενός προβάτου να θεωρείται μικρότερο κακό από το κόψιμο μιας φτέρης η μιας βελανιδιάς, ενώ πιστεύεται ότι η ψυχή ενυπάρχει και στα δέντρα;…»

είχε καταγράψει ο Πορφύριος.

Τα δέντρα είναι ζωντανά όντα, ζουν για πολλά χρόνια, γερνούν, πεθαίνουν, έχουν ηλικία, και τα ίδια τα δέντρα καταγράφουν πιστά την ηλικία τους με τους ομόκεντρους δακτύλιους στον κορμό τους, που όμως γίνονται ορατοί μόνο αν κόψεις τον κορμό και κοιτάξεις την τομή του, κι είναι σαν να το κρατούν μυστικό. Κάθε δακτύλιος αντιστοιχεί επακριβώς με ένα έτος.

Τα δέντρα είναι χρονολόγοι.

Τα δέντρα συνειδητά συνεργάζονται με τον άνεμο με τόσους πολλούς τρόπους, που δεν θα έφταναν οι σελίδες αυτού του κειμένου για να τους απαρυθμίσω αναλυτικά.
Τα δέντρα είναι ανεμολόγοι.

Τα φυτά και τα δέντρα κάνουν σεξ. Ακόμη και από μακριά
.

Και δείχνουν με πολλούς τρόπους τη σεξουαλική τους ευχαρίστηση. Αναπαράγονται με τους πιο έξυπνους και περίτεχνους τρόπους (οι τρόποι αναπαραγωγής των ζωικών ειδών μοιάζουν πρωτόγονοι και κακότεχνοι μπροστά τους). Τα δέντρα είναι γενετιστές.

Το μεγαλύτερο μέρος της γραπτής κληρονομιάς της ανθρωπότητας είναι γραμμένο και αποτυπωμένο πάνω στο αίμα-πολτό των δέντρων, στο χαρτί.
Τα δέντρα είναι τα βιβλία μας, είναι τα μεταφορικά μέσα των ιδεών μας.

Αν έχεις κάποιο διανοητικό πρόβλημα και αδυνατείς να καταλάβεις το πράγμα που –όσο μπορώ κι εγώ- σου εξηγώ τόση ώρα, και το αντιλαμβάνεσαι σαν κάτι θολό, λογοτεχνικό ή φιλοσοφικό, ή σαν ευφυολόγημα, επειδή έχεις συνηθίσει να δίνεις κύρος σε πιο επιτημονικές ή λογιστικές προσεγγίσεις, μπορώ να επιχειρήσω να τις κάνω κι αυτές φευγαλέα, ξεκινώντας από εσένα τον ίδιο, που νομίζεις ότι ξέρεις τι είσαι.

Είσαι μια μετάπλαση του Η2. Το 90% του Σύμπαντος είναι Η2. Άπειρα μοναχικά σωματίδια που αναζητούν τη σύνθεση, και ο άνθρακας, η βάση όλης της οργανικής ζωής: είσαι ο άνθρακας που συνδέεται με το στοιχείο εκείνο που βρίσκεται σε μεγαλύτερη αφθονία στο Σύμπαν: το υδρογόνο. Η βάση σου είναι τέσσερα μόρια υδρογόνου σε σύνδεση με ένα μόριο άνθακα, σμήνη από τέτοιες δομικές συνδέσεις, που οικοδομούν ένα οξύ: το νουκλεϊκό, δηλαδή το πυρηνικό οξύ σου, που φτιάχνει DNA-RNA και άλλες άγνωστες λέξεις. Είμαστε η πληροφορία μετασχηματισμένη σε κόσμο. Είμαστε ο κόσμος. Πολύς κόσμος.

Με την ίδια λογική, είσαι τα δέντρα. Είμαστε τα δέντρα.

Η πράσινη χλωροφύλλη μετάλλαξε το CO2 σε O2, σε όλον τον κόσμο μας, επιτρέποντας έτσι στους χρήστες του Ο2 να αναπτυχθούν και να εξαπλωθούν. Είμαστε χρήστες του Ο2, είμαστε εθισμένοι στο οξυγόνο. Μας είναι απαραίτητος και ο συνδυασμός του O με το Η2, για να γευόμαστε την επαφή μας με το στοιχείο που αφθονεί περισσότερο από όλα τα άλλα στο Σύμπαν, δηλαδή για να κρατάμε την επαφή μας με το Σύμπαν. Χωρίς Η2Ο δεν μπορούμε να ζήσουμε ούτε τέσσερις περιστροφές της γαλανόλευκης διαστημικής σφαίρας στην επιδερμίδα της οποίας ζούμε, γύρω από τον εαυτό της.

Είσαι ο εγκέφαλος σου. Η υπερ-οντότητα της χλωροφυλλικής φύσης τρέφει με οξυγόνο τον εγκέφαλο σου, το κάνει σε όλους μας –αυτό είναι το σχέδιο της- για να μπορεί ο εγκέφαλος μας να σκέφτεται. Πολλές φορές, αν δεν είναι φυτό, σκέφτεται πολύ παράξενα πράγματα. Είμαστε αυτά τα πολύ παράξενα πράγματα, η φαντασία μας, είμαστε η σκέψη μας, που αναπνέει, εισπνέει την πνοή του κόσμου που της στέλνουν τα δέντρα και ο άνεμος, και μπορεί να σκέφτεται και να ονειρεύται, να έχει πνεύμα…

Λοιπόν εσύ μπορεί να μην είσαι, γι αυτό και να δυσκολεύεσαι να το καταλάβεις, αλλά τα δέντρα είναι οντότητες. Επίσης, αν το καταλάβεις αυτό, μπορεί παρ’ όλα αυτά, εύκολα να το ξεχάσεις.

Για να σε βοηθήσω να το εμπεδώσεις ακόμη καλύτερα και να θυμάσαι ότι τα φυτά και τα δέντρα είναι οντότητες, σου ζητώ να θυμάσαι ότι κανονικα, όπως εμείς, τα δέντρα θα έπρεπε να έχουν ονόματα, θα έπρεπε να τους δίνεις ονόματα
(στο κάτω-κάτω το κάνεις στον σκύλο και την γάτα σου).

Αυτό το ψηλό δέντρο εκεί πέρα είναι ο Γιάννης. Εκείνος ο νεαρός είναι ο Κώστας. Αυτή η πανέμορφη λυγερή είναι η Μαρία. Εκείνη η καμπουριασμένη είναι η Ζωζώ. Εκείνος ο γέρος με τα κομμένα κλαδιά και την κουφάλα είναι ο Θανάσης. Αυτή η κυπαρισσένια είναι η Τζένη. Εκεί ψηλά στην κορυφή είναι μαζεμένη η παρέα η ωραία του Ελάτου.

Τα δέντρα είναι πρόσωπα, είναι άτομα, είναι χαρακτήρες, είναι ζωντανά, είναι οντότητες.

Μην γυρνάς αλλού το βλέμμα μπροστά στην καταστροφή τους, στις μαζικές δολοφονίες τους χωρίς λόγο, στον αφανισμό των ευγενών αυτών οντοτήτων, που δεν μπορούν να

υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή να το βάλουν στα πόδια.

(Το ίδιο συμβαίνει και και με ένα αθώο μωρό).

Τι σόι άνθρωπος είσαι; Έκαψες την Ζωζώ άτιμε; Την έκαψες ζωντανή;

Έκαψες τα παιδάκια της; Έριξες στις φλόγες τον Θανάση και ξεκλήρισες όλη του την οικογένεια;

Πονάνε και υποφέρουν μέσα στις φλόγες, πεθαίνουν φριχτό και αργό θάνατο!

Καταλαβαίνεις τώρα;; Τα δέντρα πονάνε όταν καίγονται…

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗΣ

.

ΣΤΑΥΡΟΣ: Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΡΣΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΗΛΥΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑN.

Ο ΑΙΒΑΝΧΩΦ ΜΙΛΑΕΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΘΥΤΑΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΣ.




Ο Χριστιανισμός συνδύασε το σταυρό με το θάνατο του ΙΗΣΟΥ, όμως αυτό το σύμβολο υπήρχε πολύ πριν από Αυτόν. Τον συναντάμε στις πιο αρχαίες θρησκείες και τους πιο αρχαίους πολιτισμούς: στην Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο στην Κίνα κ.τ.λ.

Που γεννήθηκε αυτό το σύμβολο; Ποίος το επινόησε;
Κανείς δεν το επινόησε, το σύμβολο αυτό υπάρχει μέσα στη Φύση. Παρατηρήστε μονάχα τις κινήσεις του νερού και της φωτιάς. Το νερό κυλάει, εξαπλώνεται, ακολουθεί την οριζόντια γραμμή. Ενώ η φωτιά υψώνεται, ανεβαίνει: παίρνει την κάθετη κατεύθυνση.


Η φωτιά και το νερό (κάθετη και οριζόντια γραμμή), είναι η έκφραση των 2 αρχών, της αρσενικής και της θηλυκής, της θετικής και της αρνητικής, οι οποίες εργάζονται μαζί μέσα στο Σύμπαν, Για να καταλάβετε στ’ αλήθεια το σταυρό πρέπει να καταλάβετε την φύση και την εργασία των 2 αρχών που αντιπροσωπεύονται από την φωτιά και το νερό, διαφορετικά θα βάλετε το νερό μέσα στη φωτιά, (μιλώντας συμβολικά), και η φωτιά θα σβήσει… ή πάλι, θα βάλετε την φωτιά μέσα στο νερό κι' αυτό θα εξατμιστεί. Αν ξέρετε να υπολογίζετε σωστά την φύση αυτών των 2 στοιχείων, θα ενεργείτε σοφά: θα βάζετε το νερό μέσα σ’ ένα δοχείο και θ' ανάβετε την φωτιά από κάτω: η φωτιά θα διεγείρει και θα βράζει το νερό έτσι ώστε να πετυχαίνετε μια εκπληκτική ενέργεια χάρη στην οποία θα μπορείτε να ενεργοποιείτε μηχανές και να βάζετε σε κίνηση τον κόσμο ολόκληρο.


Χάρη στον διαχωρισμό που βρίσκεται ανάμεσα τους, δεν θα αλληλοκαταστραφούν. Πρέπει να μάθουμε πως να κάνουμε να εργάζονται μαζί το αρσενικό και θηλυκό, το ενεργητικό και το παθητικό, ο πομπός και ο δέκτης, το πνεύμα και η ύλη, ο άντρας και η γυναικα, η νοηση και η καρδια, η σοφια και η αγαπη.Ο σταυρός λοιπόν αντιπροσωπεύει τις 2 αρχές, την αρσενική και την θηλυκή, οι οποίες συναντιούνται για να εργαστούν μαζί μέσα στο σύμπαν.

Αυτή όμως η εργασία γίνεται ξεκινώντας από ένα κέντρο: το σημείο τομής αυτών των 2 αξόνων του σταυρού. Αυτό το κέντρο ενώνει τις δυνάμεις, τις συγκρατεί συνδεμένες. Δίχως αυτό, όλα θα διασκορπίζονταν στον δίσκο μόλις θα άρχιζε ο σταυρός να γυρίζει. Γιατί ο σταυρός γυρίζει, και στην περιστροφή του οι άξονες του διαγράφουν έναν κύκλο, το σύμβολο του ήλιου. Ο σταυρός σε κίνηση είναι η Σβάστικα. Αυτή η κίνηση μπορεί να γίνεται προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Ο σταυρός που στρέφεται προς τα δεξιά, σημαίνει ότι βιδώνουμε, σφίγγουμε, εμποδίζουμε την εκδήλωση των ενεργειών, τις συγκρατούμε για να τις εξουσιάζουμε. Αυτό είναι το σύμβολο της πνευματικότητας η οποία φρενάρει την κίνηση των φυσικών δυνάμεων.


Παράδειγμα, οι γιόγκι, οι οποίοι, συγκρατώντας το σώμα τους ακίνητο, "βιδώνουν" την κατώτερη φύση τους με σκοπό να εκδηλωθούν οι ενέργειες της ανώτερης και θεϊκής φύσης τους, επειδή δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει τον θεϊκό κόσμο παρά μόνο ελαττώνοντας την κινητικότητα και την δραστηριότητα του φυσικού σώματος. Στρέφοντας τώρα προς την άλλη μεριά, η Σβάστικα σημαίνει ότι ξεβιδώνουμε, ότι ξεσφίγγουμε τα φρένα για να βάλουμε σε λειτουργία φυσικές και ενστικτώδεις ενέργειες και ότι έτσι κλείνουμε το πέρασμα στις ύψιστες δυνάμεις του πνεύματος, αφηνόμαστε στην μηχανική, στη γήϊνη πλευρά, για να γίνουμε αποκλειστικά ισχυροί μέσα στην ύλη.


Όταν ζωγραφίζουμε ένα σταυρό ή όταν κάνουμε το σημείο του σταυρού, πρέπει να εννοούμε το ανθρώπινο ον σαν σύνθεση των 2 αρχών, της αρσενικής (πνεύμα ή νόηση) και της θηλυκής (ψυχή ή καρδιά). Η ένωση των 2 αυτών αρχών παράγει την κίνηση. Ναί, όταν ενώνουμε την σκέψη με το συναίσθημα γεννιέται η κίνηση ή η δράση. Η κίνηση του σταυρού διαγράφει έναν κύκλο, τον ήλιο. Και όσο περισσότερο έντονη είναι η κίνηση, τόσο φωτεινότερος γίνεται ο ήλιος. Ο ήλιος ενώνει τις 2 αρχές, είναι ο σταυρός σε κίνηση. Και όταν οι 2 άξονες του σταυρού, δηλαδή ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται, τι κάνουν; Ενώνουν το νερό και την φωτιά. Αν δεν ξέρουν πως να το κάνουν, σ' αυτό το σημείο, το νερό, δηλαδή η γυναίκα, θα εξατμιστει και η φωτια, δηλαδη ο ανδρας, θα σβησει.


Επειδή η φωτιά και το νερό μπορούν να αλληλοκαταστραφοϋν, έχει συμπεράνει κανείς ότι είναι εχθροί. Φαινομενικά, αυτό είναι αλήθεια. Οι άνδρες και οι γυναίκες δεν παύουν να πολεμούν οι μεν τους δε κι' αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι ονομάζουν αγάπη δεν είναι άλλο από ένα σφοδρό πόλεμο των φύλων. Αυτός ο πόλεμος υπάρχει επειδή δεν έχουν καταλάβει το σύμβολο του σταυρού ώστε να δημιουργούν μαζί την κίνηση: την ζωή. Το ότι οι άνδρες και οι γυναίκες αναζητούν οι μεν τους δε, σημαίνει ότι υπάρχει μια αιτία και πρέπει να τη βρούμε.


Αυτή η αιτία είναι ότι είναι αντιπρόσωποι των 2 μεγάλων κοσμικών αρχών οι οποίες δημιουργούν τη ζωή. Για να δημιουργήσουν όμως αληθινά την ζωή αντί να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο, πρέπει να συναντιούνται και να κάνουν ανταλλαγές μ' ένα νέο τρόπο. Σας το έχω πεί: δεν πρέπει να έρχονται κατευθείαν σε επαφή το νερό και η φωτιά.


Το νερό πρέπει να χύνεται μέσα σ' ένα σκεύος και να μπαίνει επάνω από την φωτιά. Αυτός ο νόμος ισχύει για όλους τους ανθρώπους που συναντάτε. Από σας εξαρτάται το αν θα καταστρέψετε ο ένας τον άλλο ή το αν θα καταφέρετε να δημιουργήσετε μια δύναμη ευεργετική για ολόκληρο το σύμπαν. Μπορείτε να συναντάτε και ν' αγαπάτε τα όντα, με τη σκέψη σας όμως να μάθετε να τηρείτε μια ΑΠΟΣΤΑΣΗ. Η απόσταση είναι το σκεύος, η κατσαρόλα !

(Omraam Mikhael Aιvanhov)

Σημειωση:

Ο Αιβανχωβ διευκρινιζει στις αυστηρά προφορικές διδασκαλίες του,

ότι πρόθεση του δεν είναι να αντιταχτεί στους χριστιανους, αλλά να πλατυνει την κατανόηση τους.

Οι ομιλίες του Αιβανχωβ κυκλοφορούν στην Ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις PROSVETA






.