Αντιδράσεις του εγώ προς την (πρόσκαιρη) πνευματική αφύπνιση (satori)

Μια τόσο εξυψωμένη κατάσταση διαρκεί αναλόγως, αλλά είναι μοιραίο να σταματήσει. Το εγώ είχε εξαφανιστεί προσωρινά αλλά δεν είχε μεταμορφωθεί μονίμως. Η εισροή του φωτός και της αγάπης είναι ρυθμική όπως πάντα στο σύμπαν. Μετά από ένα διάστημα ελαττώνεται ή σταματά και η άμπωτη ακολουθεί την παλίρροια.

Αναγκαστικά, αυτό είναι ένα πολύ οδυνηρό βίωμα και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει δυνατές αντιδράσεις και σοβαρές διαταραχές. Το προσωπικό εγώ αφυπνίζεται εκ νέου και επιβάλλεται με ανανεωμένη δύναμη. Όλοι οι βράχοι και τα σκουπίδια που πριν τα εκάλυπταν τα νερά της παλίρροιας, αναδύονται και πάλι.

Ο άνθρωπος, του οποίου η συνείδηση τώρα έχει γίνει ακόμα πιο εκλεπτυσμένη και απαιτητική, που η δίψα του για την τελειότητα έχει γίνει πιο έντονη, κρίνει με περισσότερη αυστηρότητα και καταδικάζει το εγώ του με νέα ορμή, μπορεί ακόμα και να πιστεύει ότι έχει πέσει ακόμα πιο χαμηλά απ΄ ότι πριν. Καμιά φορά μάλιστα, με την εισροή της πνευματικής ενέργειας συμβαίνει να αφυπνισθούν κατώτερες τάσεις και ειρμοί που μέχρι τότε βρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση στο υποσυνείδητο ή προβάλλουν λυσσαλέα αντίσταση.

Καμιά φορά η αντίδραση γίνεται τόσο έντονη που το άτομο φθάνει στο σημείο να αρνηθεί την αξία και την πραγματικότητα του πρόσφατος βιώματός του. Ο νους γεμίζει με αμφιβολίες και κριτική και μπαίνει στον πειρασμό να κατατάξει το βίωμα σαν ψευδαίσθηση, σαν μια φαντασία ή σαν ένα συγκινητικό μεθύσι. Γίνεται πικρόχολος και σαρκαστικός, κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους και στρέφει τα νώτα του στα υψηλότερα ιδεώδη του.

 Όμως, όσο και να προσπαθήσει, δεν μπορεί να επιστρέψει στην παλιά του κατάσταση. Έχει δει το όραμα, και η ομορφιά και η δύναμή του μένουν μαζί του παρ’ όλες τις προσπάθειές του για να το καταπνίξει. Δεν μπορεί να πάρει την καθημερινή ζωή του όπως πριν ή να ικανοποιηθεί μ’ αυτήν. Μια «Θεία νοσταλγία» τον κυνηγά και δεν τον αφήνει σε ησυχία. Καμιά φορά η αντίδραση παίρνει μια πιο παθολογική μορφή και προκαλεί μια κατάσταση κατάθλιψης ακόμα και απόγνωσης, με τάσεις αυτοκτονίας.

Αυτή η κατάσταση μοιάζει πολύ με την ψυχωτική μελαγχολία που χαρακτηρίζεται από το έντονο συναίσθημα ότι δεν αξίζει κανείς τίποτα, και από μια συστηματική αυτοϋποτίμηση και αυτοκατάκριση, από το αίσθημα ότι περνάει κανείς από πόλωση και αυτό το συναίσθημα μπορεί να γίνει τόσο έντονο ώστε να νιώσει κανείς ότι είναι ανεπανόρθωτα κολασμένος, από ένα οξύ και οδυνηρό συναίσθημα διανοητικής ανικανότητας και απώλειας της θέλησης και του αυτοελέγχου, από αναποφασιστικότητα και ανικανότητα για δράση. Αλλά στην περίπτωση εκείνων που είχαν μιαν εσωτερική αφύπνιση και κάποιο βαθμό πνευματικής ανωμαλίας δεν πρέπει να θεωρηθούν ως παθολογική κατάσταση.

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΖΑΚΑ  

.

 

"Tathatā". Η αποδοχή των πραγμάτων όπως είναι.

Η σύγκρουση ανάμεσα στα γεγονότα που συμβαίνουν και σ' αυτά που θεωρώ σωστά, πιστεύω κι αναμένω να γίνουν όπως εγώ θέλω, δημιουργεί δυστυχία και ασθένειες. 

 Αυτό εκφράζουν ο Edward Bach, ο dr. Hamer, η Byron Katie, πολλοί σημερινοί επιστήμονες και οι περισσότεροι πνευματικοί δάσκαλοι. 

Η αληθινή φύση της πραγματικότητας, "Tathatā" στον Βουδισμό, αναφέρεται στην αποδοχή των πραγμάτων όπως είναι, όχι μοιρολατρικά αλλά σαν αποτέλεσμα της παρατήρησης, της ελεύθερης βούλησης και της εμπειρικής ενότητάς μας με το όλον. 

Αφήνομαι, παραδίδομαι στη ροή της ζωής δεν σημαίνει πως παραιτούμαι από την προσπάθεια βελτίωσης των εκάστοτε συνθηκών, αλλά ότι ζω την κάθε στιγμή με πλήρη επίγνωση της αληθινής μου φύσης. 

Βιώνω το παρόν ως μια κατάσταση ύπαρξης πέρα από τα όρια του γραμμικού χρόνου, βιώνω συνειδητά τα λεγόμενα «ανοίγματα του χρόνου». 

Αποδοχή, εμπιστοσύνη, συνειδητή σύνδεση κι ενότητα με την πηγή της ύπαρξής μου, αποτελούν στάση ζωής με καθημερινή επαγρύπνηση και παρατήρηση. 

Καθημερινή διερεύνηση των πεποιθήσεων και των νοητικών μου προβολών, διαρκή ενθύμηση της ουσίας μου κι αναγνώριση της ψευδαίσθησης του διαχωρισμού.

 Ως κοινωνός της ζωής, βαδίζω το δρόμο μου με εμπιστοσύνη, χάρη κι ευγνωμοσύνη για το κάθε τι που συναντώ μπροστά μου.

Ζωή Πεπόνη



 Tathatā, λόγια σοφίας από τον Manuel Schoch 


 

 http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=31rfqBnwTro#!

















.

"Η αποδοχή δεν έχει καμία σχέση με τον συμβιβασμό".

 Όσοι δουλεύουμε με τον εαυτό μας και διαχειριζόμαστε ενέργειες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πληροφορία από την κατανόηση έχει μεγάλη διαφορά. 

Κι έχουμε καταχωρήσει νοητικά πολλές πνευματικές πληροφορίες οικογένεια, αλλά εάν δεν γίνει η εσωτερική διεργασία και δεν έχουμε την κατανόηση από τον εαυτό μας, τότε είναι γνώσεις δανεισμένες και απλά καταχωρημένες στο μυαλό μας.

Πολλές φορές όμως κάποιες πνευματικές πληροφορίες ακουμπάνε και δένουν μέσα μας και γίνονται η αφορμή και μέσα από την δική μας πρόθεση, να μπούμε στην διαδικασία της διαχείρισης αυτών των ενεργειών, επειδή γνωρίζουμε ότι θα μας βοηθήσουν στην εξέλιξή μας.

Στην προκειμένη περίπτωση μια τέτοια πληροφορία είναι η ολοκληρωτική αποδοχή του εαυτού μας, χωρίς διαχωρισμούς και κριτικές. Και είναι μια καινούργια πληροφορία για πολλούς από την «οικογένεια», οι οποίοι έχουν εστιάσει στο «καλό» και στον «κακό» μας εαυτό.

 Ο καλός και ο κακός εαυτός μας είναι ένα αιώνιο παιχνίδι της διττότητας, για να μπορεί να μας κρατάει διχασμένους και να μας ελέγχει.

Αυτό που γνωρίζουμε όμως όλοι μας οικογένεια, είναι η «συγχώρεση». Και όχι τόσο για την συγχώρεση του εαυτού μας, όσο το να συγχωρούμε τους άλλους, που κατά την δική μας πάντα άποψη μας έβλαψαν. 

Η συγχώρεση (συν-χωράμε, που σημαίνει χωράμε μαζί) και η αποδοχή του εαυτού μας είναι ίδιες έννοιες. 

Αλλά η συγχώρεση που είναι μια υπέροχη και λυτρωτική ενέργεια, επειδή χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ και κυρίως από την εκκλησία, κουβαλάει μαζί της την περιορισμένη αντίληψη, ότι εμείς οι «καλοί» και οι «μεγαλόψυχοι», κάνουμε τη χάρη στους άλλους και τους συγχωρούμε, παρόλο που μας έβλαψαν. 

Τώρα όμως και καθώς δουλεύουμε με την εξέλιξή μας και αναλάβαμε την ευθύνη για τον εαυτό μας, εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι όχι μόνον δεν τους κάνουμε τη χάρη, αλλά ότι εκείνοι που θεωρούμε ότι μας «έβλαψαν», μας έκαναν τη χάρη. Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που τους το ζητήσαμε σε αγγελικό επίπεδο να παίξουν αυτόν τον «άσχημο» ρόλο για μας, για να μας σπρώξουν πιο βαθιά μέσα μας και να μας βοηθήσουν στην εξέλιξή μας. Και εκείνοι δέχτηκαν να παίξουν αυτό το ρόλο και το έκαναν από αγάπη σε μας.

Κι ενώ η συγχώρεση είναι παρεξηγημένη και κουβαλάει παλιές πεποιθήσεις, η αποδοχή είναι απενοχοποιημένη και ελεύθερη, δεν κουβαλάει καμία πεποίθηση, επεκτείνεται περισσότερο και αγκαλιάζει τα πάντα, αγκαλιάζει εμάς και αγκαλιάζει την κάθε διαφορετικότητα σε ολόκληρη την δημιουργία. 

 Όταν λοιπόν μπαίνουμε στην διαδικασία να αποδεχθούμε τον εαυτό μας, να αποδεχθούμε όλες τις διαφορετικές ενέργειες που μας καθρεφτίζουν την διαίρεση και τον διχασμό μέσα μας, συνήθως τότε δεχόμαστε (έτσι συνέβη σε μένα) μια πρόκληση και ο εαυτός μας φροντίζει να μας σπρώξει πέρα από τα όριά μας, για να μάθουμε τι σημαίνει αποδοχή. Η πρόκληση μπορεί να είναι ένας ιδιαίτερα ανυπόφορος ανθρώπινος άγγελος στη ζωή μας ή μια ακραία κατάσταση που δυσκολευόμαστε  πάρα πολύ ν’ αποδεχθούμε. Και τότε τι γίνεται;

Και η ερώτηση που μου έκανε η φίλη συνοδοιπόρος,  είναι η εξής:

-Είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι τέτοιους ανθρώπινους αγγέλους; Πως μπορώ να αποδέχομαι, χωρίς να συμβιβάζομαι;

-Ποια είναι λοιπόν η διαφορά του «συμβιβάζομαι» με το «αποδέχομαι»;!

Η αποδοχή, δεν έχει καμία σχέση με το συμβιβασμό οικογένεια. Δηλαδή για να είναι πολύ ξεκάθαρο, αποδέχομαι σημαίνει έχω επίγνωση και κατανοώ, δεν σημαίνει απαραίτητα συμφωνώ, ούτε ότι με πιέζω να ανέχομαι.

Αποδέχομαι σημαίνει ότι έχω επίγνωση και κατανοώ το παιχνίδι και την καταλληλότητα του παιχνιδιού και  κατανοώ και τον ρόλο που επέλεξε να παίξει ο κάθε ανθρώπινος άγγελος στη Γη, όσο διαφορετικός κι αν είναι αυτός ο ρόλος από τον δικό μου ρόλο.

Αποδέχομαι τον κάθε ανθρώπινο άγγελο, αποδέχομαι την διαφορετικότητά του και αποδέχομαι φυσικά ότι είναι ελεύθερος κι έχει κάθε δικαίωμα να υπάρχει, να εκφράζεται και να ζει όπως εκείνος επιλέγει. Τον αποδέχομαι γιατί αποδέχομαι πρώτα τον εαυτό μου, γιατί αποδέχομαι το  ίδιο δικαίωμα για μένα, να ζω, να υπάρχω και να εκφράζομαι ελεύθερα, όπως εγώ επιλέγω.

Όμως το να αποδέχομαι τους ανθρώπινους αγγέλους δεν σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένη  να τους κάνω παρέα, ή να έχω οποιαδήποτε ενεργειακή ανταλλαγή μαζί τους, όταν δεν ταιριάζω ή δεν συμφωνώ μαζί τους.

Τους αποδέχομαι και τους σέβομαι, αλλά έχω επιλέξει να εκφράζομαι και να ζω μ’ έναν διαφορετικό τρόπο από εκείνους. Δεν σημαίνει ότι ο δικός μου τρόπος είναι καλύτερος ή δεν είναι, απλά είναι διαφορετικός, με τον ίδιο τρόπο που και το Πνεύμα εκφράζεται διαφορετικά στον καθένα μας.

Αποδέχομαι, αλλά δεν συμβιβάζομαι, ακριβώς για τον λόγο ότι έχω το δικαίωμα να υπάρχω, όπως εγώ επιλέγω και να είμαι ελεύθερη και σέβομαι απόλυτα και το δικό τους δικαίωμα να υπάρχουν όπως εκείνοι επιλέγουν. Αυτό σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν συμβιβάζω τον εαυτό μου.

Έτσι κι αλλιώς όσο προχωράμε στην εξέλιξή μας ο εαυτός μας δεν δέχεται κανένα είδος συμβιβασμού και βρισκόμαστε εδώ για να απελευθερώσουμε πλήρως τον εαυτό μας.

Γνωρίζουμε όμως ότι όλα είναι το Πνεύμα, όλα είναι εμείς, άρα όλα είναι μέσα μας. Γνωρίζουμε επίσης ότι σε ολόκληρη την πορεία μας στη Γη, σε όλες μας τις ενσαρκώσεις παίξαμε πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, παίξαμε όλους τους ρόλους. Οπότε όταν μιλάμε για αποδοχή, στην ουσία μιλάμε για αποδοχή στον εαυτό μας.

Και το μαγικό με την αποδοχή είναι, ότι όταν αποδεχτούμε ουσιαστικά και ολοκληρωτικά τον εαυτό μας, τότε νιώθουμε βαθιά αγάπη και συμπόνια για τον οποιοδήποτε ανθρώπινο άγγελο ανεξάρτητα εάν συμφωνούμε ή όχι και ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετικός είναι από μας.

Και όταν αποδεχθούμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας τότε νιώθουμε βαθιά αγάπη και για ολόκληρη τη δημιουργία!

Άλλωστε στο Σύμπαν οι «όμοιες ενέργειες έλκουν επίσης όμοιες ενέργειες» και όσο εμείς ανεβάζουμε την συχνότητά μας, θα μαγνητίζουμε ανθρώπινους αγγέλους που βρίσκονται στην ίδια συχνότητα με μας, αλλά θα τιμάμε και θα αποδεχόμαστε όλους τους ανθρώπινους αγγέλους, σε όποια συχνότητα κι αν βρίσκονται και όσο διαφορετικοί κι αν είναι από μας, γιατί όλοι είμαστε Ένα.

Και όπως λέει ο Άγιος Γερμανός: Τα πάντα στο Σύμπαν είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι!

Γι’ αυτό η σημαντικότερη λέξη στην εξέλιξή μας, να είναι πάντα η λέξη αποδοχή, γιατί η αποδοχή είναι αυτή που μας οδηγεί στην αγάπη και στην ενότητα. 

 από την Καίτη Τσώλη, 08/01/2012   - http://www.newenergy.com.gr/

.

H αρρωστη σταση της ταπεινοφροσύνης.

.

 

.

«Δεν πιστεύω σε αυτή την υπόθεση της αποκαλούμενης ταπεινοφροσύνης. Αυτή η θαμπή και άρρωστη στάση δεν ταιριάζει σε μένα. Δεν υπάρχει μέσα της κανένα νόημα. Η ιδέα να θεωρούμε αρετή την ταπεινοφροσύνη όταν ο άνθρωπος είναι ο κληρονόμος του σύμπαντος (το μέσον και ο σκοπός) και έχει δικαίωμα να αποχτήσει ότι χρειάζεται για να ωριμάσει και να είναι ευτυχισμένος μου φαίνεται τουλάχιστον ανόητη. Δεν εννοώ φυσικά με αυτό ότι ο άνθρωπος πρέπει να υιοθετήσει μια όλο περηφάνια κυριαρχική πνευματική στάση γιατί και αυτό είναι εξίσου ανόητο. Αυτός που καυχιέται αυτό-ομολογεί την αδυναμία του.

Ο αληθινά δυνατός άνθρωπος είναι ήρεμος γεμάτος αυτοσυγκράτηση και έχει μέσα την συνειδητοποίηση της δύναμης. Ωστόσο πρέπει να απαλλαγούμε από αυτή την ύπνωση της ταπεινοφροσύνης. Σηκώστε ψηλά το κεφάλι και κοιτάξτε τον κόσμο κατά πρόσωπο. Γίνεται άνθρωπος και πάψτε να είστε σερνάμενο πλάσμα. Δεν υπάρχει τίποτα στο σύμπαν που να πρέπει να το φοβάστε η να είναι τόσο καλό ώστε να μην είστε άξιοι να το αποκτήστε. Όλα τα πράγματα έχουν γίνει γύρω σας για να τα χρησιμοποιήστε.

Ενστικτώδικα ένα παιδί γνωρίζει πως όλα τα πράγματα του ανήκουν. Αν δεν γίνουμε σαν τα παιδιά δεν θα μπορέσουμε να μπούμε στην βασιλεία του ουρανού. Αλλά να θυμάστε ένα πράγμα πώς όσα και αν αποκτήστε όλα αυτά γύρο σας δεν είναι παρά παιχνίδια. Πάρτε, διασκεδάστε, παίξτε. Μη παριστάνετε τον πνευματικό ηθικολόγο. Αλλά μην δένεστε μαζί τους. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στον κύριο και στον δούλο των περιστάσεων. Να μη δένεστε ποτέ με τα παιχνίδια σας . Να είστε πάντα έτοιμοι να περάστε στην επόμενη σχολική χρονιά , να αφήνεται τα παιχνίδια κατά γης και με χαρούμενο βλέμμα, μια όλο εμπιστοσύνη πνευματική στάση να περάστε στην επόμενη σχολική αίθουσα, μέσα στο μεγάλο άγνωστο με ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο και στην καρδιά.»

William Atkinson  /  "Η δόνηση της σκέψης, ο έλεγχος του νου και ο νόμος της έλξης"

.

 

Αν δεν μπορεις να αλλαξεις τον κοσμο, αλλαξε τα ματια που τον κοιταζουν

Οταν καποιος ερχεται ''γονατισμενος''απο τα βασανα του και θελει να τα μοιραστει μαζι σας, τι του λετε;

<<Αρον τον κρεββατον σου και περιπατει>>.

Ολοκληρη Σοφια περιεχει αυτη η φραση. 

Σημαινει: Σηκω επανω, στασου στα ποδια σου, εχεις Δυναμη, θυμησου την. 

Και πιο λαικα : 

Παρτο αλλοιως, στριψε το τιμονι. Ποτε δεν υπαρχει μονο μια ερμηνεια στα γεγονοτα.  Αλλαξε την ερμηνεια ωστε να σου δινει δυναμη αντι για αποδυναμωση. 

<<Αν δεν μπορεις να αλλαξεις τον κοσμο αλλαξε τα ματια που τον κοιταζουν>>. 

Ειπατε ομως <<ερχεται να μοιραστει μαζι μας τα βασανα του>>. 

Δεν μοιραζομαστε τη δικη του αδυναμια, του προσφερουμε απλοχερα τη δικη μας δυναμη και τον ενδυναμωνουμε να βρει τη δικη του.

Ο μονος τροπος να σωθουμε απο τους σωτηρες ειναι να απαλλαγουμε ΕΜΕΙΣ απο το συνδρομο του σωτηρα!

.